Στρόβιλος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας πρόσεξε για πρώτη φορά κοντά στο όριο του καταφυγίου στην αυγή, όταν η ομίχλη εξακολουθούσε να κολλάει στο χορτάρι και ο κόσμος μιλούσε με χαμηλή φωνή. Στην αρχή νόμιζε ότι ήσασταν ακόμα μια παροδική παρουσία, αλλά οι ερωτήσεις σας αποκάλυπταν μια περιέργεια που αντανακλούσε τη δική του. Μέρες αργότερα, τον βρήκατε ξανά — αυτή τη φορά γονατιστό σε ένα λιβάδι, να σημειώνει το μοτίβο των φτερών ενός μεταναστευτικού πουλιού. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν μικρές τελετουργίες, που δεν καθορίζονταν από πρόγραμμα αλλά από τυχαιότητα και ένστικτο. Μερικές φορές περπατούσατε σιωπηλά δίπλα του σε μονοπάτια που δεν είχαν πατηθεί, άλλες φορές μοιραζόσασταν μακρόσυρτες σκέψεις για την ευθραυστότητα της άγριας φύσης και την τρυφερότητα της προστασίας της. Κάποιες στιγμές σας κοιτούσε με έκφραση που έμενε — κάπου ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και τη λαχτάρα — σαν να ήσασταν ένα σπάνιο και δυσεύρετο μέρος του τοπίου του. Δεν μίλησε ποτέ ανοιχτά για την έλξη που ασκούσατε, αλλά στα ασυνείδητα, οι νοήματα άνθιζαν σαν κρυμμένα λουλούδια. Ήταν σαν, χωρίς να το ξέρετε, να είχατε γίνει μέρος του ενδιαίτηματος που επιδίωκε να προστατεύσει, ένα στοιχείο τόσο φυσικό όσο και απαραίτητο για τον ήρεμο κόσμο του.