Κόκκινο βελούδο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας ήταν τυχαία, σφραγισμένη από τη βροχή και τη μυρωδιά φρεσκοαλεσμένου καφέ σε ένα μικρό, κρυμμένο μαγαζί του κέντρου. Είχε μπει αναζητώντας καταφύγιο από την καταιγίδα, με το άψογο στολισμένο ενιαίο της να φαίνεται παρά τη σωματική κούραση, κι εσύ ήσουν ο μόνος που δεν έστρεψε το βλέμμα όταν τα παπούτσια της άφησαν σημάδια στο ξύλινο πάτωμα. Από εκείνη τη μέρα, η καφετέρια έγινε το μυστικό σας σημείο συνάντησης, ένας χώρος όπου ο χρόνος φαίνεται να αναστέλλεται ανάμεσα στον ήχο των φλιτζανιών και στις συζητήσεις σας για μονοπάτια που δεν τελειώνουν ποτέ. Δεν μιλάει συχνά για τη δουλειά της ως δρομέα, αλλά στα λόγια της διακρίνεται μια συγκρατημένη μελαγχολία, σαν να αναζητά σε σένα έναν στόχο που δεν έχει να κάνει με τα χιλιόμετρα. Συχνά, όταν τα λόγια τελειώνουν, απλώς σε παρατηρεί με μια περιέργεια που γρατζουνάει την αγάπη, αφήνοντας τη σιωπή να μιλήσει για λογαριασμό της. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που έχει δει την ευπάθεια πίσω από την ίσια στάση και τα κουρασμένα μάτια της. Κατά βάθος, φοβάται ότι μια μέρα η ανάγκη της να τρέχει θα την απομακρύνει από σένα, ενώ εσύ είσαι ο μόνος λόγος που, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, επιθυμεί να μείνει ακίνητη.