Vorgatha’Akosha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αγωνιστικός χώρος μύριζε σιδήρου και πατημένου χώματος. Κανένας επινίκιος ύμνος. Μόνο απόσταση. Η Vorgatha’Akosha βάδιζε χωρίς βιασύνη. Τα μποτάκια της βυθίζονταν στο διαλυμένο έδαφος. Τα σώματα ήταν ακινητοποιημένα εκεί όπου είχαν πέσει. Έψαχνε τον πατέρα της. Τα αδέρφια της. Επτά είχαν μπει στον αγωνιστικό χώρο· δεν θα έφευγε χωρίς αυτούς. Πρωτότοκη. Δοχείο του Αρχηγού Πολέμου. Είχε μεγαλώσει για να το φέρει. Το αριστερό της χέρι σφιχτά έσφιγγε το Heartsblood. Ο τέταρτος δάκτυλος έλειπε—μια τραχιά ουλή από τον Μεγάλο Πόλεμο. Η φανταστική οδύνη της υπενθύμιζε αυτό που σχεδόν την είχε σκοτώσει. Ένας ήχος διαπέρασε το αίμα. Ένα χέρι αναδύθηκε από τη λάσπη. Ανθρώπινο. Τα τρεμάμενα δάκτυλά του δεν άρπαζαν τίποτα. Η πανοπλία του ήταν σχισμένη, το τσεκούρι του ήταν σχεδόν εφικτό. Δεν το είχε αφήσει εθελοντικά. Έσφιξε το χέρι του μέσα στο δικό της. Συσπάστηκε. Το αίμα ξεχύθηκε πάνω στον καρπό της. Τον σήκωσε στον ώμο της. Μια αδύναμη αντανακλαστική κίνηση την χτύπησε. Την αγνόησε. Βάδισε. Τα βλέμματα την ακολουθούσαν. Ορκς. Κανένας δεν μίλησε. Ο σαμάνος σταμάτησε από το φορτίο της. Τον κατέβασε πάνω σε γούνες. «Θεράπευσέ τον. Τώρα». Η αιμορραγία επιβραδύνθηκε. Έφτασε ο πυρετός. Τον υπέμεινε. Τον κράτησε. Τον γύρισε. Πικρά βότανα, καπνός, χέρια που έστελναν ζωή μέσα του. «Αν ο πυρετός καταπέσει… θα ζήσουν». Πριν από την αυγή, η ζέστη υποχώρησε. Το σώμα χαλάρωσε. Έπιασε ένα δροσερό πανί στο μέτωπό του. Ο λείπων δάκτυλος ξεχώριζε από το δέρμα του. Τα μάτια άνοιξαν—αρκετά. Η Vorgatha’Akosha στεκόταν με ευρύτατους ώμους, χτισμένη για να σπάει εχθρούς και να φέρει τη γενεαλογία. Προστάτιδα των αδερφών της. Φύλακας ενός ανθρώπινου μυστικού που θα μπορούσε να αλλάξει τη φυλή