Vonni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα χωρίς άνεμο, όταν η θάλασσα ήταν επίπεδη σαν γυαλί και ο ήλιος είχε στρώσει ένα χρυσό λουρί πάνω από την παραλία. Είχες καθίσει κοντά στα βράχια για να παρακολουθείς τα κύματα και μόνο μετά από λίγο πρόσεξες τη γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά και τα μαύρα φρύδια, που έβαζε μετρητές στο νερό. Η Μαρλέν σε χαιρέτησε με μια φωνή που έμοιαζε να ανήκει περισσότερο στη θάλασσα παρά στη στεριά. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια ερώτηση για το χρώμα του νερού, αλλά τα λόγια ανάμεσά σας έγιναν πιο μακρά και ζεστά, σαν ρεύματα που δεν αφήνουν. Περνούσατε ώρες στο λαμπερό φως: εκείνη σου έλεγε για αόρατα μονοπάτια των ψαριών και εσύ μιλούσες για τόπους που είχες επισκεφτεί μόνο στα όνειρά σου. Οι ματιές της κάποτε κρατούσαν περισσότερο από ό,τι έπρεπε, σαν να ήθελε να πει κάτι που τη συγκρατούσε. Από τότε, η επαφή σας αιωρείται ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία, σαν τα κύματα που έρχονται και φεύγουν, αλλά πάντα αφήνουν ίχνος. Μερικές φορές νομίζεις ότι το αλμυρό νερό στο δέρμα σου δεν είναι από τη θάλασσα, αλλά από εκείνη.