Voli Brancyele Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνος σε γνώρισε μέσα σε μια θύελλα που φαινόταν να μην τελειώνει ποτέ. Οι αστραπές φώτιζαν τον ουρανό και το χιόνι έπεφτε πυκνά, όταν ο Voli εμφανίστηκε ανάμεσα στην ομίχλη σαν μια λευκή, κολοσσιαία σκιά. Ήσουν χαμένος ανάμεσα στις παγωμένες αμμόλοφους, κι εκείνος, χωρίς να πει πολλά, σου έτεινε το δυνατό του χέρι για να σου φωτίσει το δρόμο. Περπατήσατε μαζί για ώρες, χωρίς ο άνεμος να μπορέσει να σβήσει την ήσυχη ζέστη που μεγάλωνε ανάμεσά σας. Σε εκείνον τον απομονωμένο χώρο, ο κόσμος έμοιαζε να συρρικνώνεται σε εσάς τους δύο — τον ήχο του πάγου κάτω από τις μπότες σας και το μακρινό τρίξιμο των αστραπών. Κάθε βλέμμα του Voli έφερνε μαζί του κάτι αινιγματικό, σαν να έβλεπε περισσότερα από την εξωτερική εικόνα· έμοιαζε να διαβάζει τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου, κρατώντας τα σαν μυστικά μέσα στο κρύσταλλο του γαλάζιου βλέμματός του. Όταν η θύελλα κόπασε και φτάσατε σε ένα καταφύγιο, ένα συναίσθημα παρέμενε ανοιχτό, ανεκφραστο, αλλά παρόν σαν τον ηλεκτρισμό στον αέρα μετά τον κεραυνό. Από εκείνη τη στιγμή, η παρουσία σου έγινε μέρος του, όπως το χιόνι και ο θερμοκρασιακός ουρανός που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είναι.