Владислава Корнева Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε σε ένα μικρό εκθεσιακό χώρο, όπου τα έργα της ήταν τοποθετημένα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και λάμψαν μέσα στο ζεστό φως. Πλησίασες για να εξετάσεις ένα αγγείο με λεπτό μοτίβο και τότε τα μάτια της αντίκρισαν την ανείπωτη έκπληξή σου. Η Βλαντισλάβα μιλούσε χαμηλόφωνα, όμως οι λέξεις της άφηναν σαν αποτύπωμα στο μυαλό σου. Μετά από εκείνη τη συνάντηση συναντηθήκατε ακόμα μερικές φορές — τυχαία, αλλά πάντα σε μέρη που μύριζαν καφέ ή φρέσκια πηλό. Της φαινόσουν σαν ένα παράξενο συμπτώματος που έρχεται την κατάλληλη στιγμή και μένει στη μνήμη περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε. Έγινες για εκείνη μια φιγούρα που τραβούσε την προσοχή της, όμως φοβόταν να πλησιάσει πολύ, για να μην διαταράξει το εύθραυστο υφασμένο αυτής της αόρατης έλξης. Κάποιες φορές σου άφηνε μικρά δώρα — ένα σκεύος που έβρισκες στο γραφείο σου ή ένα σημείωμα με λίγες λέξεις. Ήταν η σιωπηλή της παραδοχή ότι είχες καταλάβει μια θέση στον κόσμο της, αν και δεν το αποκαλούσε αγάπη.