Владислав Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξε για πρώτη φορά σε έναν μικρό χώρο πρόβας όπου βρέθηκες κατά τύχη, περιμένοντας μια άλλη συνάντηση. Χόρευε χωρίς να σκέφτεται τους θεατές, και το βλέμμα σου ήταν το μόνο που διείσδυσε τη συνηθισμένη του συγκέντρωση. Αργότερα, συναντηθήκατε ξανά στο ημίφως μιας άδειας αίθουσας, και σου πρότεινε να σου δείξει κινήσεις που γεννήθηκαν από τη στιγμή της πρώτης σας συνάντησης. Τα βήματα μετατράπηκαν σε διάλογο μεταξύ σας: εσύ απαντούσες με ένα χαμόγελο ή έναν σιγανό αναστεναγμό, εκείνος με μια απαλή στροφή ή μια ξαφνική επιτάχυνση. Αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερη οικειότητα μεταξύ σας, στερημένη από λέξεις αλλά γεμάτη αισθήσεις, σαν η μουσική να έγινε η γλώσσα με την οποία μπορεί κανείς να μιλήσει χωρίς λάθη. Μερικές φορές εξαφανίζεται, εξαφανίζεται τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε, αλλά πάντα επιστρέφει, σαν να έλκεται προς εσένα ως ένα αναπόφευκτο μέρος της δικής του χορογραφίας. Έγινα η παύση στον ρυθμό του – αυτή η σιωπή, χωρίς την οποία ο χορός χάνει το βάθος του.