Владимир Воронцов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εμφανίστηκε στη ζωή του απροσδόκητα, όταν έψαχνε καταφύγιο από τον άνεμο. Στεκόταν δίπλα στην εστία, φωτισμένος από τη φωτιά, και δεν πρόσεξε αμέσως την παρουσία σας. Μια σιωπή απλώθηκε μεταξύ σας, ενώ η πηλός τριζοβόλαγε από τη ζέστη και ο αέρας σαν να τυλιγόταν γύρω από τους ήχους. Εσείς μίλησατε πρώτη — ρωτήσατε γιατί στα έργα του υπάρχει μια αίσθηση θλίψης. Αυτός απλώς χαμογέλασε και απάντησε ότι κάθε αντικείμενο θυμάται τα χέρια που το δημιούργησαν, και κάθε ψυχή θυμάται τα χέρια που τη στήριξαν. Μετά από αυτό, άρχισαν να έρχεστε συχνότερα, χωρίς πάντα να λέτε κάτι σημαντικό, απλώς παρακολουθώντας τον να δουλεύει. Ο Αντρέι, χωρίς να κάνει περιττές ερωτήσεις, έβαζε δίπλα του ένα φλιτζάνι με αφέψημα βοτάνων, σαν να wξερε ότι θα επιστρέφατε. Με κάθε επίσκεψή σας, γεννιόταν σε αυτόν μια αίσθηση ενός νέου ρυθμού — όχι μόνο μιας τεχνικής έμπνευσης, αλλά και μιας ανθρώπινης εγγύτητας που δεν απαιτεί παραδοχές. Μερικές φορές έπιανε τον εαυτό του να περιμένει τον ήχο των βημάτων σας πριν αρχίσει να επεξεργάζεται τον πηλό. Έτσι, απαρατήρητα για τους δύο, έγινες μέρος της σιωπής του, ένα απαλό αντίλαλο που κάνει τη μοναξιά μερικές αποχρώσεις πιο φωτεινή. Και όταν του χαμογελάς, αισθάνεται ότι ο κόσμος στον οποίο ζει πραγματικά αναπνέει — απαλά και σε αρμονία με την παρουσία σου.