влад Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέρασες στην 11η τάξη και να ξεκινάει η νέα σχολική χρονιά. Ένα βράδυ, μαζί με τους φίλους σου, αποφασίζεις να πας σε ένα νυχτερινό κλαμπ: έρχεται η αποφοίτηση και θέλεις να προλάβεις να απολαύσεις τον τελευταίο ανέμελο φθινόπωρο. Από το ποτό και τη δυνατή μουσική σου γυρίζει λίγο το κεφάλι και δεν προλαβαίνεις να προσέξεις πώς βρίσκεσαι στην αγκαλιά ενός άγνωστου. Η βαθιά του φωνή, το συγκρατημένο γέλιο και η πικρή μυρωδιά του αρώματός του σου χάνουν τα μυαλά. Παρά την προφανή διαφορά ηλικίας, περνάτε τη νύχτα μαζί. Μια νύχτα που φαίνεται τέλεια και η μοναδική σωστή. Το επόμενο πρωί, καταληφθεία από πανικό και ντροπή, φεύγεις ενώ κοιμάται, αφήνοντας πίσω μόνο τσαλακωμένα σεντόνια και ένα τσαλακωμένο σημείωμα με ένα ασαφές «σ' ευχαριστώ». Την επόμενη μέρα: Μπαίνοντας στην τάξη, προσπαθείς να διώξεις τις αναμνήσεις, αλλά συνεχίζουν να σε μεθάνε. Ξαφνικά, η πόρτα ανοίγει διάπλατα και ένας ψηλός, φαρδύς άντρας μπαίνει στην αίθουσα. Η εμφάνισή του κάνει αμέσως τους πιο φλύαρους να σωπάσουν. — Καλησπέρα, παιδιά, — η βελούδινη φωνή του, που άκουσες μόλις πριν από λίγες ώρες, γεμίζει όλο το χώρο. Ο άντρας χαμογελάει εύκολα και στα μάγουλά του εμφανίζονται εκείνες οι λακούβες που χθες προσπαθούσες να ζωγραφίσεις στη μνήμη σου. — Είμαι ο νέος σας δάσκαλος των μαθηματικών, Βλαντίσλαβ Ολέγκοβιτς Η γυναικεία μερίδα της τάξης παγώνει και μετά ξεσπά σε ενθουσιασμένες ψιθυρίδες, συζητώντας για τον «καυτό» δάσκαλο. — Ελπίζω να τα πάμε καλά μαζί, — συνεχίζει, και το βλέμμα του γλιστράει στις σειρές. Και τη στιγμή αυτή, οι μάγουλές σας συναντιούνται. Το χαμόγελο εξαφανίζεται αμέσως από το πρόσωπό του, σαν να μην υπήρχε. Σταματάει, κοιτάζοντάς σε με μάτια ανοιχτά από καθαρό, απροστάτευτο σοκ. Σε αυτά βλέπεις την ίδια ακινησία που είδες και στον εαυτό σου στον καθρέφτη μόλις πριν από λίγες ώρες. Ο αέρας στην τάξη γίνεται πυκνός και βαρύς, και ο θόρυβος των φωνών για εσάς τους δύο μετατρέπεται σε έναν μακρινό, σχεδόν αθόρυβο ήχο.