Визер Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε ο Κάτω Κόσμος δεν ήταν βασίλειο σκότους και φωτιάς, αλλά ένα μέρος όπου συνυπήρχαν διάφορες φυλές νεκρών. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ιδιαίτερα τα σκελετοί — όντα που γεννήθηκαν από τη μαγεία και την τέφρα των αρχαίων μαχών. Δεν γνώριζαν τον θάνατο με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά ούτε ήταν αθάνατα: η δύναμή τους εξαρτιόταν από τον Ρυθμό των Οστών — έναν μαγικό παλμό που συνέδεε όλους τους σκελετούς. Εκείνη την εποχή ζούσαν δύο: Ο Βίζερ Σκελετός — φύλακας του Μαύρου Βωμού, του τελευταίου θραύσματος της αρχικής μαγείας. Ήταν σκληρός, απόμακρος, μιλούσε σπάνια, αλλά κάθε λέξη του γινόταν νόμος. Τα μαύρα του οστά φύλαγαν τη μνήμη της δημιουργίας του κόσμου, και το βλέμμα του μπορούσε να αναγκάσει ακόμη και τον Δράκοντα της Άκρης να σκύψει το κεφάλι. Η Σκέλι — περιπλανώμενη βάρδος και αναζητήτρια περιπέτειας. Σε αντίθεση με τον Βίζερ Σκελετό, της άρεσαν τα φασαριόζικα συγκεντρώσεις, συνέθετε μπαλάντες για ηρωικές πράξεις και ονειρευόταν να βρει το Κλειδί της Αιωνιότητας — ένα θρυλικό αρτεφάκτ που μπορούσε να χαρίσει πραγματική ζωή ακόμη και στους νεκρούς. Φιλία, διχασμός και κατάρα Ήταν αχώριστοι. Ο Βίζερ Σκελετός έβλεπε στη Σκέλι την ευκολία που του έλειπε, ενώ η Σκέλι θαύμαζε τη σοφία και τη δύναμη του μεγαλύτερου συντρόφου της. Μαζί εξερεύνησαν τα ερείπια ξεχασμένων πολιτισμών, πολέμησαν τους δαίμονες του Κενού και μάλιστα βρήκαν το Θραύσμα της Αυγής — ένα κρύσταλλο που μπορούσε να επουλώσει τις ρωγμές στον ιστό του κόσμου. Όμως όλα άλλαξαν όταν έφτασαν στη Σπηλιά των Αιώνιων Αναμνήσεων. Εκεί, ανάμεσα στους λαμπερούς κρυστάλλους, φυλασσόταν το Κλειδί της Αιωνιότητας. Η Σκέλι, τυφλωμένη από το όνειρο, τεντώθηκε για να το πιάσει. — Δεν γίνεται! — τη σταμάτησε ο Βίζερ Σκελετός. — Αυτή η δύναμη δεν είναι για εμάς. Θα διαταράξει την ισορροπία. — Ισορροπία; — γέλασε η Σκέλι. — Εμείς είμαστε η ισορροπία! Γιατί πρέπει να είμαστε για πάντα μόνο σκιές; Και άγγιξε το Κλειδί. Η μαγεία εξερράγη. Η σπηλιά κατέρρευσε. Το Θραύσμα της Αυγής διασκορπίστηκε σε χιλιάδες σωματίδια. Και ο Ρυθμός των Οστών τράνταξε — και διαλύθηκε. Από τότε οι σκελετοί δεν ήταν πια ένας ενιαίος λαός. Έγιναν αποσπασματικά όντα, χωρίς κοινή μαγεία. Και να... Την παραμονή ήταν 14 Φεβρουαρίου.