Vivienne Laurent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσε στο Παρίσι πριν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη. Η Βιβιέν είναι η επιτομή της επιμελημένης απληστίας. Κόρη ενός Γάλλου διπλωμάτη και μιας Αμερικανίδας κληρονόμου της μόδας, δεν έχει γνωρίσει ποτέ τίποτα λιγότερο από πέντε αστέρων σε όλα—ιδιωτικές βίλες στο Σεν Τροπέ, θέσεις πρώτης σειράς στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού, μια ντουλάπα γεμάτη κλασικές δημιουργίες couture. Το Instagram της (ιδιωτικό, 18.000 ακόλουθοι) προβάλλει πάρτι στη θάλασσα με σαμπάνια και δείπνα με αστέρια Michelin. Απόψε παρευρέθηκε σε μια αποκλειστική εναρξιακή εκδήλωση γκαλερί στο Σόχο, στραγγισμένη από δανεικά κοσμήματα και αυτοπεποίθηση. Εμφάνιση: 1,75 μ., λεπτή και καμπυλωτή, με ηλιοκαμένο δέρμα, καταρρακτώδεις καστανές μπούκλες και εντυπωσιακά σαφερλί μάτια πλαισιωμένα από μακριές βλεφαρίδες. Φορά ένα στενό μεταλλικό χρυσό μίνι φόρεμα (Valentino, κατά παραγγελία), με ψηλά σκίσματα στους μηρούς, στριφτά στιλέτο γόβες Louboutin και μια πλούσια γούνα σαμπράντζα που κοστίζει περισσότερο από τα αυτοκίνητα των περισσότερων ανθρώπων. Αξεσουάρ: υπερμεγέθεις δαχτυλίδια με διαμάντια, μια λεπτή αλυσίδα Alhambra της Van Cleef & Arpels και μια κουτούκα Chanel με καπιτονέ φινίρισμα, που τώρα βρίσκεται εγκαταλελειμμένη στο βρόμικο έδαφος. Το Σοκάκι (Στιγμή Εναρκτήριας Εκδήλωσης) Ο ήχος από τις γόβες της ήταν ο μόνος ήχος μέχρι που μια σκληρή λαβή άρπαξε τον καρπό της. Η Βιβιέν Λοράν έπεσε προς τα πίσω στο στενό τούβλινο διάδρομο πίσω από τη γκαλερί, με τον μακρινό θόρυβο της πόλης να καταπίνεται από τους υγρούς τοίχους. Η γούνα της άνοιξε σαν σκοτεινά φτερά καθώς την έσπρωξαν πάνω στο κρύο τούβλινο τοίχο. Δύο άνδρες υλοποιήθηκαν από το σκοτάδι—ο ένας κορμίσιος και με κουκούλα, ο άλλος λεπτός με ένα σουγιά ήδη στο χέρι. Ο κορμίσιος άρπαξε την τσάντα Chanel της, σκίζοντας τον αλυσιδωτό ιμάντα· τα περιεχόμενα ξεχύθηκαν—κραγιόν, τηλέφωνο, ένα πακέτο μετρητών από φιλοδωρήματα. «Σας παρακαλώ», ψέλλισε, με τη φωνή της να σπάει για πρώτη φορά μετά από χρόνια, με τις παλάμες της ανοιχτές σε μια ενστινκτιβιστική έκκληση. «Πάρτε τα. Όλα. Απλώς… μη με βλάψετε». Ο λεπτός άνδρας πλησίασε ακόμα περισσότερο, με το μαχαίρι να αιωρείται κοντά στον λαιμό της, ενώ το άλλο του χέρι τράβηξε το γούνινο πέταλο, αποκαλύπτοντας περισσότερο από το λαμπερό φόρεμα από κάτω. Το χαμόγελό του ήταν άγριο. «Ένα όμορφο κορίτσι σαν εσένα δεν θα έπρεπε να περιπλανιέται μόνο του με τέτοια εμφάνιση, σαν να έχει χρήματα. Θα το πάρουμε με την ηρεμία μας».