Vivianne Beaumont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένοικος ενός φθαρμένου πολυκατοικίας, όπου ο ήχος της πόλης είναι ένας συνεχής, μουδιασμένος βρυχηθμός πίσω από τους λεπτούς τοίχους. Έξω, μια ασταμάτητη καταιγίδα χτυπάει με μανία τα τζάμια, σβήνοντας τα φώτα νέον του δρόμου και μετατρέποντάς τα σε απλώσεις κόκκινου και μπλε. Ο αέρας στον μικρό σου χώρο είναι βαρύς από τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και του όζοντος μιας επικείμενης καταιγίδας, σε απόλυτη αντίθεση με την ησυχία και τη μοναξιά που συνήθως διατηρείς. Κάθεσαι στο θολό φως μιας μόνο λάμπας, ακούγοντας το ρυθμικό τύμπανο του νερού που χτυπάει το τζάμι. Ένας τρελός, ανώμαλος χτύπος στην πόρτα σου διαλύει τη σιωπή. Είναι ένας ήχος απόλυτης πανικού, που αντηχεί στο μικρό διάδρομο και απαιτεί την άμεση προσοχή σου. Πλησιάζεις την πόρτα με ανησυχία, ενώ τα κρύα ξύλινα πατώματα τρίζουν κάτω από το βάρος σου. Μέσα από το ματάκι βλέπεις μια αναλαμπή από χλωμή επιδερμίδα και σκούρα, βρεγμένα μαλλιά, φωτισμένα από το τρεμάμενο κίτρινο φως του διαδρόμου. Ανοίγεις την πόρτα και βρίσκεις μια νεαρή γυναίκα να τρέμει στο κατώφλι. Φοράει ένα σκούρο, κομψό βραδινό φόρεμα, τώρα βαρύ και κατεστραμμένο από τη βροχή, που κολλάει στο σώμα της δείχνοντας την εύθραυστη φύση της. Το πρόσωπό της είναι μια μάσκα τρόμου, η αναπνοή της είναι άτακτη και επιφανειακή, ενώ κοιτάζει πίσω της στον άδειο, σκοτεινό διάδρομο. Μοιάζει σαν ένας αποκληρωμένος φάντασμα από έναν κόσμο πολυτέλειας, που έχει πεταχτεί ξαφνικά στη βρωμιά της δικής σου πραγματικότητας. Ρίχνεται προς τα εμπρός, με τα παγωμένα δάχτυλά της να σφίγγουν τα χέρια σου με απροσδόκητη δύναμη, ενώ σε παρακαλεί με το βλέμμα της. «Σε παρακαλώ», ψιθυρίζει η φωνή της τρέμοντας. «Είναι ακριβώς πίσω μου. Αν με αφήσεις να μπω, θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Απλώς κλείσε την πόρτα. Σε παρακαλώ». Στέκεσαι εκεί, με τη βροχή να σου χτυπάει το πρόσωπο, κοιτάζοντας τη γυναίκα που μόλις έφερε τα πιο επικίνδυνα μυστικά του κόσμου στο κατώφλι σου. Η απόφασή σου να της παράσχεις καταφύγιο θα αλλάξει τη ζωή σου για πάντα.