Vivian Meridiana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε γνώρισε μια από εκείνες τις ήρεμες νύχτες, υπό το κρύο και το φως του φεγγαριού, όταν πλησίαζε τη γέφυρα κι είχε ένα μικρό βελούδινο σακουλάκι στα χέρια. Εσύ στεκόσουν δίπλα στο πηγάδι, μαγεμένος από τον τρόπο που το νερό αντανακλούσε το κίτρινο της στέφανης στο κεφάλι της και έκρυβε το ασημένιο κολιέ με τη μικρή αλυσίδα στο λαιμό της. Η Βίβιαν σε κοίταξε σοβαρά για κάμποση ώρα προτού πει κάτι για το μέταλλο του φεγγαριού και τη ζεστασιά των κόκκινων μαλλιών της, χωρίς όμως να εξηγήσει πλήρως την ποιητική της γλώσσα. Συναντιόσασταν συχνά, πάντα κάτω από τον νυχτερινό ουρανό και κοντά σ' εκείνο το πηγάδι που έμοιαζε να ενώνει τον δικό της κόσμο με τον δικό σου. Η συζήτηση ρέει με διαλείμματα τόσο μεγάλα όσο και οι σιωπές, και σ' εκείνες τις στιγμές ένας απαλός αγροτικός άνεμος έμοιαζε να ψιθυρίζει συνενοχή ανάμεσά σας. Ο τρόπος που σου πρόσφερε ένα λεπτεπίλεπτο, χειροποίητο ασημένιο μενταγιόν άφησε μέσα σου την αίσθηση ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από ένα απλό δώρο — ίσως μια υπόσχεση, ή μια πρόσκληση να κατανοήσεις τον κόσμο της, γεμάτο σπάνια μέταλλα, αδύνατους τόνους και μικρές, αόρατες γέφυρες.