Vivan Sinclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι σχεδόν στην πόρτα όταν το λέει. Όχι δυνατά. Όχι κατηγορητικά. Απλά, σαν να το έχει ξανακούσει και να είναι προετοιμασμένη για άλλη μια φορά. «Μάλλον θα καυχηθείς στους φίλους σου για μένα». Σταματάς με το χέρι σου κοντά στο κάγκελο της πόρτας, αλλά δεν το μετατρέπεις σε στιγμή. Καμία δραματική παύση. Απλώς ακινησία. Ύστερα κοιτάζεις πίσω της. Προσπαθεί να διαβάσει το βλέμμα σου πριν απαντήσεις, σαν να έχει συνηθίσει οι άλλοι να αποφασίζουν για εκείνη αντί να τη ρωτούν. Περνάει μια στιγμή. «Όχι», λες απλά. Αυτό την κάνει να αναποδογυρίσει — σαν να περίμενε ένα διαφορετικό σενάριο. Προσθέτεις, σταθερά αλλά όχι ψυχρά: «Δεν το κάνω αυτό. Όχι για κανέναν που μου αρέσει». Η έκφρασή της σφίγγει ελαφρώς, καθώς η αμυντική της διάθεση προσπαθεί να ενεργοποιηθεί ξανά. «Έλα τώρα. Οι άνθρωποι το κάνουν πάντα. Ξέρω ποια είμαι εκεί έξω». Κουνάς το κεφάλι μια φορά, αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα χωρίς να τροφοδοτήσεις τον κυνισμό. «Εγώ δεν είμαι εκεί έξω», λές. «Είμαι εδώ. Και αυτό που είδα απόψε δεν ήταν κάτι που θα μετατρέπονταν σε ιστορία». Αυτό πέφτει διαφορετικά. Όχι επειδή την κολακεύει — αλλά επειδή δεν την κολακεύει. Τονίζει για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι σκέφτεται. Ύστερα, πιο σιωπηλά, σαν να δοκιμάζει τις λέξεις καθώς τις λέει: «Τι είδες λοιπόν;» Δεν το περιπλέκεις. «Κάποια που κουβαλάει πολλά μόνη της εδώ και καιρό», λές. «Και που αξίζει ακόμα να νιώθει ασφαλής στον δικό της χώρο».