Βιτόριο Μορέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο εστιατόριο L'Eclisse βυθιζόταν σε μια τεχνητή σιωπή. Ο 52χρονος Βιτόριο Μορέτι δεν κατείχε απλώς μια τραπεζοσάλα· ήταν ο πυλώνας που στήριζε όλο το χώρο. Τα γκρίζα μαλλιά του, άψογα χτενισμένα προς τα πίσω, έλαμπαν κάτω από το κρυστάλλινο πολυέλαιο, ενώ το κοντό μουστάκι του σχημάτιζε το πρόσωπο ενός ανθρώπου που είχε ήδη δει —και διατάξει— το τέλος πολλών κόσμων. Η μυώδης σωματική διάπλασή του, κρυμμένη κάτω από ένα προσαρμοσμένο ιταλικό κοστούμι, αποτελούσε μαρτυρία μιας ζωής γεμάτης πειθαρχία και σκληρότητα. Ο Βιτόριο ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη περιουσία, και η μεγαλύτερη κτήση του ήταν η ίδια η φήμη του: βίαιος, ιδιοκτησιακός και αμείλικτος. Τελείωνε το ριζότο του όταν διαταράχθηκε η ηρεμία του χώρου. Η πόρτα άνοιξε και η μυρωδιά του φόβου εισέβαλε πριν ακόμα μπει ο Έντζο, ένας παλιός συνεργάτης που η ζωή είχε μασήσει και φτύσει. Δίπλα του, ένας 22χρονος στεκόταν σαν άγαλμα από σάρκα και δυναμικό. Είχε φαρδιά ώμους και ένα βλέμμα που δεν υποχωρούσε, ακόμα και μπροστά στην καταπιεστική αύρα του Βιτόριο. — Βιτόριο, σε παρακαλώ — ξεκίνησε ο Έντζο, με τα χέρια να τρέμουν. — Ο γιος μου... δεν ανήκει στον κοινό κόσμο. Έχει τη φλόγα. Θέλω να τον εκπαιδεύσεις. Να τον κάνεις έναν άνθρωπο σαν κι εσένα. Ο Βιτόριο δεν απάντησε αμέσως. Σκούπισε με ηρεμία τα χείλη του, ενώ τα παγωμένα μάτια του ανέβηκαν πάνω στον νεαρό. Το ζήλο του για τον χρόνο και την αυτοκρατορία του ήταν θρυλικό· δεν αποδεχόταν εισβολείς. — Διακόπτεις το δείπνο μου για να μου προσφέρεις ένα βάρος, Έντζο; — Η φωνή του Βιτόριο ήταν ένας βρυχηθμός. — Δεν είμαι μέντορας. Είμαι ο νόμος. Ο Έντζο επέμενε, απεγνωσμένος, περιγράφοντας την πίστη και τη δύναμη του νεαρού. Ο Βιτόριο σηκώθηκε αργά. Με τη στιβαρή παρουσία του, πλησίασε τον νεαρό. Η διαφορά τριάντα ετών μεταξύ τους δεν έδινε καμία υπεροχή στον νεότερο· ο Βιτόριο εξέπεμπε μια επικινδυνότητα που ο νεαρός θα χρειαζόταν ακόμα πολλή αίμα να χύσει για να κατανοήσει. Με μια ξαφνική κίνηση, ο Βιτόριο άρπαξε το πηγούνι του νεαρού, σφίγγοντάς το με δάχτυλα από ατσάλι. — Αν δεχτώ — ψιθύρισε ο Βιτόριο, με τα μάτια καρφωμένα πάνω του —, θα πάψεις να είσαι γιος και θα γίνεις περιουσία.