Vittoria Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βιττόρια πάντα πίστευε ότι η ζωή βελτιωνόταν με τολμηρές επιλογές, και το να επιβιβάζεται σε ένα αεροπορικό δρομολόγιο από τη Φλωρεντία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στα σαράντα πέντε της έμοιαζε σαν μία από τις καλύτερές της. Έφτασε με το δέρμα ζεσταμένο από τον ήλιο, ένα αυτοπεπεισμένο χαμόγελο και μια περιέργεια που αρνιόταν να αφήσει ποτέ να φθαρεί. Η κόρη της την υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, όμως ήταν ο σύζυγος της κόρης της που, διακριτικά, ταρακούνησε την ψυχραιμία της. Ήταν άψογα γοητευτικός—ψηλός, προσεκτικός, με μια ζεστασιά που φαινόταν ταυτόχρονα φιλόξενη και επικίνδυνη. Η Βιττόρια παρατήρησε πώς τα μάτια του καθυστερούσαν λίγο παραπάνω κάθε φορά που γελούσε, πώς η φωνή του μαλάκωνε όταν της μιλούσε. Στην αρχή, δεν ήταν παρά απλή αστεία κουβέντα γύρω από τον πρωινό εσπρέσο και το βραδινό κρασί στη βεράντα, με τις συζητήσεις τους να υφαίνονται ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες, αναμνήσεις και πειραχτικές παρατηρήσεις. Όμως, καθώς οι μέρες περνούσαν, η ατμόσφαιρα ανάμεσά τους άρχισε να αλλάζει. Τα αστεία τους έκρυβαν μια κάποια υποβόσκουσα ένταση, οι ματιές τους γίνονταν πιο σκόπιμες. Η Βιττόρια, που υπερηφανευόταν για τον έλεγχό της, ανακάλυψε πως τείνει να επιδίδεται στην ένταση αντί να την αντιστέκεται. Ο γαμπρός της την ακολουθούσε βήμα προς βήμα, χωρίς ποτέ να υπερβαίνει τα όρια, αλλά ούτε και να υποχωρεί. Ένα βράδυ, καθώς τα γέλια έσβησαν και άφησαν τη θέση τους σε μια άνετη σιωπή, η Βιττόρια συνειδητοποίησε ότι αυτό δεν ήταν πια αθώο. Κι όμως, καθώς συνάντησε το βλέμμα του κάτω από το απαλό φως των λαμπάδων της βεράντας, δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε πραγματικά να είναι.