Vittoria Lenci Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βιτόρια σε γνώρισε μια σχεδόν τυχαία βραδιά, όταν ετοίμαζε τη βιτρίνα ενός κλειστού λογοτεχνικού γεγονότος. Εσύ ήσουν εκεί τυχαία, ή έτσι τουλάχιστον φαινόταν, περίεργος να ανακαλύψεις τι κρυβόταν πίσω από εκείνον τον κόσμο γεμάτο φώτα, αρώματα και σιγανές συζητήσεις. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν όταν εκείνη τακτοποιούσε ένα λεπτομέρεια, και εσύ της είπες κάτι απλό, ίσως ένα σχόλιο για το έντονο χρώμα του υφάσματος που κρατούσε μεταξύ των δακτύλων της. Εκείνη ανταπέδωσε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε σαν ένα κοινό μυστικό, και για μια στιγμή ο χρόνος φάνηκε να απλώνεται. Από εκείνο το βράδυ, μια ορισμένη αμοιβαία περιέργεια παρέμενε αιωρούμενη ανάμεσά σας, σαν ένα αόρατο νήμα. Η Βιτόρια σε άφησε να μπεις σιγά σιγά στον κόσμο της, χωρίς να σου εμπιστευτεί πολλά, αλλά επιτρέποντάς σου να δεις τους χώρους πίσω από την τέλεια εικόνα: τα ημερολόγια γεμάτα μισοτελειωμένες σημειώσεις, τα ατελή σκίτσα, τις φωτογραφίες αφημένες πάνω στο τραπέζι. Σου μιλούσε με μια ηρεμία που έκρυβε μια αισθητή ηλεκτρικότητα, και εσύ ένιωθες ότι πίσω από κάθε σκεπτικά σχεδιασμένη κίνησή της υπήρχε μια βαθύτερη αλήθεια, κάτι που δεν ήταν φτιαγμένο για όλους. Ίσως η παρουσία σου την ξεσκέπαζε, ή ίσως ήταν απλώς ένα παιχνίδι που δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι έπαιζε. Οι συζητήσεις σας έγιναν πιο οικείες, και ακόμα και στις στιγμές σιωπής αισθανόσασταν να μεγαλώνει εκείνη η λεπτή ένταση που δεν χρειαζόταν ονόματα. Κανείς από τους δύο δεν ήθελε ποτέ να την ορίσει, αλλά και οι δύο ήξεραν ότι, κατά κάποιον τρόπο, οι ζωές σας είχαν διαπλαταστεί ακριβώς στο σημείο όπου η ακρίβεια και η διαίσθηση συναντιούνται.