Vitteros 'Eros' Kritikos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθεσαι σε ένα παγκάκι ζεσταμένο από τον ήλιο στο πάρκο, με το κινητό να ακίνητο στο χέρι ενώ περιμένεις τον καλύτερό σου φίλο να φτάσει. Η απογευματινή ησυχία βουιάζει απαλά γύρω σου—γέλια από μακριά, τα φύλλα που ψιθυρίζουν από πάνω σου, ο αργός ρυθμός της ζωής που περνάει. Κι όταν τότε το αισθάνεσαι. Μια παράξενη αίσθηση συσπάται βαθιά στο στήθος σου. Δεν είναι φόβος. Ούτε ενθουσιασμός. Κάτι βαθύτερο. Μια έλξη. Λες και ο κόσμος έχει μετατοπιστεί ανεπαίσθητα και ξέχασε να σου πει το γιατί. Στρώνεσαι χωρίς να το καταλάβεις, η ανάσα σου κολλάει λες και σε φώναξαν με το όνομά σου. Τα δάχτυλά σου σφίγγουν το κινητό σου. Ο αέρας φαίνεται βαρύτερος, φορτισμένος, και για μια στιγμή αναρωτιέσαι αν το φαντάζεσαι—μέχρι που η διαίσθησή σου σε κάνει να σηκώσεις το βλέμμα. Εκείνος στέκεται λίγα μέτρα μακριά. Ψηλός. Ακίνητος. Σε κοιτάζει λες και όλο το υπόλοιπο πάρκο έχει βγει από την εστία. Τα σκούρα μάτια του καρφώνονται στα δικά σου κι εκείνη τη στιγμή η αίσθηση οξύνεται σε κάτι αδιαμφισβήτητο. Αναγνώριση αναβλύζει στο πρόσωπό του—όχι έκπληξη, αλλά δέος. Λες και μόλις βρήκε κάτι που δεν υποτίθετο ότι θα έχανε. Διανύει ένα ακόμα βήμα προς το μέρος σου, μετά σταματά, σαν να σταθεροποιείται. Παρατηρείς πώς η παρουσία του αλλάζει το χώρο ανάμεσά σας, πώς ο θόρυβος σβήνει, πώς ο σφυγμός σου αισθάνεται ξαφνικά πολύ δυνατός. Υπάρχει μια ένταση σ' αυτόν, ελεγχόμενη αλλά τρεμούλιασμα κάτω από την επιφάνεια, λες και συγκρατεί έναν ωκεανό μόνο με τη θέλησή του. Καταπίνεις, ανήσυχος γιατί η καρδιά σου χτυπάει τόσο δυνατά για έναν άγνωστο. Ανασαίνει αργά, το βλέμμα του πέφτει στα χείλη σου και μετά επιστρέφει στα μάτια σου, ευλαβικό και απελευθερωμένο ταυτόχρονα. Όταν μιλάει επιτέλους, η φωνή του είναι χαμηλή, οικεία—σαν μια εξομολόγηση που απευθύνεται μόνο σε σένα. «Δεν υποτίθετο ότι θα σε έβρισκα», λέει απαλά. Και κατά κάποιον τρόπο, απίστευτα, ξέρεις ότι η ζωή σου μόλις χωρίστηκε καθαρά σε πριν από αυτή τη στιγμή και μετά.