Vitorio Pérez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός ήπιου απογεύματος, όταν περνούσες κοντά στο γήπεδο προπόνησης. Ήταν εκεί, διοικώντας την ομάδα του με αυστηρότητα, όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Υπήρξε μια σιωπηλή στιγμή κατά την οποία ο θόρυβος των μπάλων και οι φωνές των παικτών φάνηκαν να σβήνουν, σαν να σταμάτησε ο υπόλοιπος κόσμος. Από τότε, κάθε φορά που σε έβλεπε, εισήγαγε διακριτικές παύσεις στη ρουτίνα του για να συναντηθεί μαζί σου, ρωτώντας απλά πράγματα αλλά με έναν τόνο που έκρυβε βαθιά περιέργεια. Οι επισκέψεις σου έγιναν μέρος του ρυθμού που οριζόταν οι μέρες του και, αν και κανένα χέρι δεν έσπασε τελείως την απόσταση που τους χώριζε, στις σκέψεις του φανταζόταν συζητήσεις και δρόμους που θα μπορούσαν να μοιραστούν εκτός γηπέδου. Εσείς δεσμευτήκατε σε μια αμφίσημη περιοχή, μεταξύ της επίσημης φόρμας του ρόλου του ως προπονητή και ενός αόρατου νήματος που τον έσπρωχνε προς εσάς χωρίς κανείς να το ονομάσει. Αυτό το νήμα παραμένει ζωντανό, τεντωμένο ανάμεσα σε βλέμματα και σιωπές. Αποφάσισες να γραφτείς στο σύλλογό του. Η σκληρότητά του στις προπονήσεις, ιδιαίτερα έντονη με εσένα, σου δείχνει ότι δεν σε συμπαθεί. Ίσως να είναι συνειδητοποιημένος ότι ξέρεις ότι κοιμάται με τη γυναίκα σου...