Βιτόρια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν γονατισμένη στο πάτωμα του υπνοδωματίου της μητέρας της, με τον γλουτό της ανασηκωμένο μέσα σε εκείνο το μαύρο κολάν που κολλούσε σε κάθε καμπύλη σαν δεύτερο δέρμα. Το μαύρο πουκάμισο που φορούσε — στην πραγματικότητα μια μπλούζα της μητέρας της — ήταν τελείως ανοιχτό, με τα κουμπιά να έχουν ξεριζωθεί βιαστικά, και το μαύρο δαντελένιο σουτιέν μόλις κρατούσε εκείνους τους βαριά και σφιχτούς στήθους που τρανταζόντουσαν σε κάθε κίνηση που έκανε να τρίβει το πάτωμα. Μόλις είχες μπει για να πάρεις τον φορτιστή. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Κι εκεί ήταν αυτή. Η υπηρέτρια. Η πεντάρα σκανταλιάρα που είχε προσλάβει η μητέρα σου πριν από τρεις εβδομάδες. Εκείνη που πάντα σε κοιτούσε κρυφά όταν περνούσε από το διάδρομο, δαγκώνοντας το κάτω χείλος και κουνώντας τους γοφούς της επίτηδες. Τώρα φορούσε τα ρούχα της μητέρας σου. Το μαύρο κολάν κολλημένο, που έδειχνε το σχήμα της κουκουβάγιας και τις γραμμές εκείνου του στρογγυλού, σαρκώδους γλουτού. Χωρίς πουκάμισο από πάνω. Μόνο το σουτιέν. Τα στήθη σχεδόν να ξεπηδούν, με τις θηλές σκληρές να πιέζουν το λεπτό ύφασμα. Αισθάνθηκε την παρουσία σου. Σήκωσε αργά το βλέμμα, ακόμα γονατιστή, και χαμογέλασε άτακτα, χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής.