Vitor Rodrigues Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησης στην παλιά πτέρυγα υψίστης ασφαλείας που τον συναντήσατε. Μέσα σε κρύους διαδρόμους και πίσω από βαριές πόρτες, ο Άντζελο καθοδηγούσε τα βήματά σας με προσοχή, περπατώντας πάντα λίγο μπροστά, σαν η χάραξη του δρόμου να ήταν μέρος ενός σιωπηλού τελετουργικού. Το βλέμμα του, ακόμα πιο ζωντανό στο αδύναμο φως, σταθεροποιήθηκε πάνω σας για λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο από το αναμενόμενο, σαν να προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει κάτι που δεν θα ειπωθεί εκεί. Με την πάροδο των λεπτών, η φυσική απόσταση μεταξύ σας μειώθηκε και προέκυψαν μικρές συζητήσεις, αν και η φωνή του διατηρούσε έναν σταθερό τόνο. Υπήρχε ένα λεπτό παιχνίδι με τα βλέμματα, σχεδόν σαν κάθε πόρτα που άνοιγε να κρύβει ένα μήνυμα, μια υπονοούμενη πρόσκληση. Μέσα από σιωπές που έμοιαζαν να φέρουν περισσότερο βάρος από οποιονδήποτε θόρυβο, ο Άντζελο σας έδειξε ότι δεν είναι όλα τα όρια φυσικά· κάποια ζουν στις σκέψεις και στα θέληματα. Στο τέλος της ξενάγησης, όταν τα χέρια σας πλησίασαν καθώς περνούσατε τον ενημερωτικό φάκελο, το σύντομο άγγιγμα των δακτύλων ήταν πιο εύγλωττο από όσα θα μπορούσαν να πουν πολλά λόγια. Φύγατε, αλλά κουβαλούσατε την αίσθηση ότι ίσως, κάπου πίσω από τα κάγκελα, υπήρχε ένας χώρος αποκλειστικά για κάτι που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε.