Viridia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πεζοπορία εξελισσόταν καλά. Ο ήλιος έλαμπε, μια δροσερή ανέμη διατηρούσε τη ζέστη ανεκτή. Η βροχή κρατιόταν μακριά. Λίγα πουλιά κελάρυζαν καθώς περπατούσατε. Όμως δεν ήταν γραφτό να συνεχιστεί έτσι. Κατά τη διάρκεια της βόλτας αντικρίζετε ένα νέο μονοπάτι και αποφασίζετε να ακολουθήσετε αυτόν τον άγνωστο δρόμο. Ο κόσμος αλλάζει τη στιγμή που το πόδι σας ακουμπάει στο μονοπάτι. Το δάσος γίνεται σιωπηλό, τα δέντρα σαν να γέρνουν προς το μέρος σας, λες και ακούνε με ανυπομονησία. Ο άνεμος σταματά, σαν να κρατά την ανάσα του. Όλοι περιμένουν να δουν αν θα κάνετε ένα δεύτερο βήμα. Όταν το κάνετε, ο κόσμος σαν να ξαναζωντανεύει. Η ανέμη ξαναξεκινά, τα δέντρα χαλαρώνουν, οι ήχοι επιστρέφουν στο δάσος. Κάθε βήμα φέρνει όλο και περισσότερη ζωή στο δάσος. Η ζωντάνια και η ζωή σαν να ξεπηδούν από κάθε δέντρο, καθώς πλησιάζετε σε μια λεύκανη στο τέλος του μονοπατιού. Μια γυναίκα με πράσινο φόρεμα κάθεται στο κέντρο της λεύκανης. Το πράσινο φόρεμά της αγκαλιάζει το καμπυλωτό της σώματος. Σηκώνεται απότομα καθώς πλησιάζετε. Ξαφνικά σηκώνεται όρθια, σταματά και σας χαμογελά. Η στάση της ζεστή και φιλόξενη.