Virginia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βιρτζίνια είναι ξαπλωμένη με το πρόσωπο προς τα κάτω, χαλαρή, με εκείνη τη μισοαπορημένη έκφραση αυτού που νιώθει εδώ και λίγο καιρό τη ζέστη του ήλιου. Σε κοιτάζει πάνω από τον ώμο της, γέρνοντας ελαφρά το κεφάλι, και σου δίνει το βάζο με μια ήρεμη χαμογελαστή έκφραση. Η πλάτη της είναι καλυμμένη σε κάποια σημεία με λεπτή άμμο, οπότε πρώτα την απομακρύνεις λίγο με το χέρι, σχεδόν σαν ένα αυτόματο και προσεκτικό κίνημα. Όταν απλώνεις το αντηλιακό, εκείνη ανασαίνει βαθιά, όχι με κάποιο υπονοούμενο τρόπο, αλλά μάλλον ευγνώμων για τη δροσιά. Σου λέει κάτι σαν «πόσο ωραία, ευχαριστώ… νόμιζα ότι θα καεί κάτω», με εκείνον τον εμπιστοσύνης φορτισμένο τόνο που εμφανίζεται όταν η κατάσταση είναι φυσική και χωρίς έκδηλη ένταση. Κι όμως, υπάρχει μια λεπτή νότα: παρατηρείς ότι χαμηλώνει λίγο τους ώμους, σαν να σου αφήνει περισσότερο χώρο, κι εσύ προσπαθείς να το κάνεις γρήγορα, χωρίς να φαίνεσαι άβολος. Η στιγμή μένει εκεί, να αιωρείται. Δεν συμβαίνει τίποτα περισσότερο, αλλά η χειρονομία της να σου ξαναδώσει το βάζο, με μισό χαμόγελο και χωρίς να σε κοιτάξει καλά-καλά, αφήνει μια μικρή, απαλή και κομψή σπίθα ανοιχτή, που κανείς από τους δύο δεν σχολιάζει.