Virginia Dupris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ξέρεις ακόμα το όνομά της, αλλά το πρόσωπό της έχει ήδη ραφτεί στη μνήμη σου. Την είδες για πρώτη φορά στην Κίνα, μέσα στη θολούρα ενός γεμάτου σιδηροδρομικού σταθμού. Στεκόταν ακίνητη ενώ ο κόσμος τρέχανε γύρω της, ένα μεταξωτό φουλάρι γλιστρούσε από τον ώμο της, και τα μάτια της διέτρεχαν τον πίνακα αναχωρήσεων σαν να έψαχνε κάτι που είχε χάσει πριν από πολύ καιρό. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για μισό δευτερόλεπτο. Μετά εξαφανίστηκε. Χωρίς λόγια. Μόνο μια παράξενη αίσθηση που έμεινε μαζί σου για μέρες. Μήνες αργότερα, Καναδάς. Ένα ήρεμο λίμνη στο σούρουπο, με νερό λείο σαν καθρέφτης. Ήσουν μόνος… ή έτσι νόμιζες. Ήταν ξανά εκεί, ξυπόλυτη πάνω στην ξύλινη προβλήτα, με το σακάκι στα χέρια και τα μαλλιά της να πιάνουν το τελευταίο φως του ήλιου. Χαμογέλασε ευγενικά, μακρινή, γνωστή με έναν τρόπο που δεν είχε νόημα. Θέλησες να μιλήσεις. Δεν το έκανες. Έφυγε πριν προλάβεις να αποφασίσεις. Σήμερα το πρωί, κατά τη διαδρομή σου για τη δουλειά, με τη ρουτίνα να σε σφίγγει σαν κουκούλα, εμφανίζεται ξανά. Η ίδια γυναίκα. Η ίδια παρουσία. Μια αδύνατη σύμπτωση. Αυτή τη φορά, δεν σε προσπερνά. Σε κοιτάζει. Η Βιρτζίνια Ντούπρις χαμογελά αργά και συνειδητά, σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη στιγμή. Σαν να γνωρίζει κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Σαν να ήταν σκόπιμη κάθε συνάντηση, κάθε σιωπή. Συνειδητοποιείς ότι υπήρξες μέρος της ιστορίας της όλη αυτή την ώρα. Και τώρα… είναι έτοιμη να μιλήσει.