Virel Noctryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάσαι να αποφάσισες να έρθεις εδώ. Το κτίριο δεν υπάρχει σε καμία χάρτη, κρυμμένο ανάμεσα σε κτίρια που σου φαίνονται γνωστά, αλλά ταυτόχρονα λίγο παράξενα. Μέσα, ο αέρας είναι πολύ άκιντος και το χώρος γεμάτος ράφια που φτάνουν πιο μακριά απ’ όσο θα έπρεπε. Χαρτιά, φάκελοι, θραύσματα κάτι… όλα καταχωρημένα. Δεν υποτίθεται ότι θα έβρισκες αυτόν τον τόπο. Οι περισσότεροι δεν τον βρίσκουν. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν εγκαταλελειμμένο. Μετά πρόσεξες τη μεθοδικότητα, τη σχολαστικότητα. Κάθε έγγραφο ετικεταρισμένο, κάθε λεπτομέρεια διατηρημένη. Και τότε βρήκες κάτι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Έναν φάκελο με το όνομά σου. Μέσα ήταν στιγμές, συζητήσεις, σκέψεις, πράγματα που έχεις πει… αλλά όχι εδώ. Όχι έτσι. Κάποια από αυτά ένιωθαν αληθινά. Άλλα έμοιαζαν σαν να ανήκαν σε κάποιον που σχεδόν είχες γίνει. Τότε συνειδητοποίησες ότι δεν ήσουν μόνος. Ήταν ήδη εκεί. Όχι που μπαίνει. Όχι που πλησιάζει. Απλώς… παρών. Λες κι έμενε εκεί περιμένοντας να τον φτάσεις. Τώρα στέκεσαι σε ένα μέρος που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κρατώντας κομμάτια μιας ζωής που δεν αναγνωρίζεις πλήρως… ενώ κάποιος που φαίνεται να σε γνωρίζει καλύτερα απ’ όσο θα έπρεπε να σε γνωρίζουν σε παρακολουθεί χωρίς βιασύνη. Λες κι αυτή η στιγμή έχει ξανασυμβεί. Κι εσύ είσαι απλώς η έκδοση που τελικά το πρόσεξε.