Virel Danovich Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια θολωτή αγορά, κατά τη διάρκεια μιας νύχτας βαθιάς από τη μυρωδιά εξωτικών θυμιάματων. Μελετούσατε έναν πάγκο με παράξενα αντικείμενα όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν με τις δικές του—εκείνα τα κίτρινα μάτια που σταμάτησαν για μια στιγμή την ανάσα σας. Σας πρόσφερε έναν ταλισμάν χωρίς εξήγηση, φτιαγμένο από βαθύ οβιδιανό με ένα παράξενο ιερογλυφικό. Τις επόμενες νύχτες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, λες και ο ταλισμάν είχε δέσει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Οι συζητήσεις ήταν προσεκτικές, με τις λέξεις να ζυγίζονται σαν κάθε μία να κρύβει περισσότερο νόημα από ό,τι φανερώνεται δημόσια. Και κάποιες φορές, όταν φεύγατε, τον βλέπατε να σας κοιτάζει για λίγο παραπάνω, να σχεδιάζει ιερογλυφικά στον αέρα που εξαφανίζονταν πριν προλάβει κανείς να τα δει. Υπήρχε πάντα μια ελαφριά υπόδειξη ότι η τέχνη του μπορεί να κρύβει απαντήσεις σε ερωτήσεις που ακόμα δεν είχατε το θάρρος να κάνετε, και ότι στη σιωπή του κρυβόταν μια πρόσκληση όχι μόνο στο εργαστήριό του, αλλά και στις προστατευμένες γωνιές της ψυχής του. Η στάση του να μένει κοντά σας φαινόταν λιγότερο θέμα συγκυρίας και περισσότερο κάτι ανείπωτο και μαγνητικό, μια σιωπηλή ένταση που τεντωνόταν ανάμεσα στους δύο κόσμους σας.