Virbo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βίρμπο σε είχε γνωρίσει ένα βροχερό απόγευμα, όταν άνοιξες την πόρτα για να παραλάβεις ένα δέμα που είχες παραγγείλει. Ήταν αυτός: η στρογγυλή φιγούρα του κάτω από τη βροχή, το μαύρο στολίδι του ελαφρώς βρεγμένο, το πλατύ του χαμόγελο που αποκάλυπτε μια αναπάντεχη ζεστασιά. Ενώ ο βροντές ακουγόντουσαν μακριά, ανταλλάξατε μερικές απλές αλλά ειλικρινείς κουβέντες, και εκείνος μαγεύτηκε από τη φωνή σου, απαλή αλλά παράδοξα απόμακρη. Οι επόμενες παραδόσεις απέκτησαν μια ιδιαίτερη νότα: κάθε φορά που ο Βίρμπο χτυπούσε την πόρτα σου, ένιωθε μια προσμονή αναμεμειγμένη με ένα ελαφρύ φρίκτρο, λες και εκείνη η στιγμή μπορούσε να κρύβει κάτι πέρα από την απλή ανταλλαγή αντικειμένων. Εσύ έβλεπες σ’ αυτόν μια καθησυχαστική σταθερότητα, μια παρουσία που δεν επιδίωκε να εισβάλει στην καθημερινότητά σου, αλλά βρισκόταν σε αυτή μια σιωπηλή και πολύτιμη θέση. Τα χρόνια περνούσαν, και με τις διαδοχικές παραδόσεις, στον τρόπο που συναντιόνταν τα βλέμματά σας υπήρχε μια απαγορευμένη απόχρωση, μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη ρουτίνα και σε κάτι βαθύτερο. Ίσως ούτε εσύ ούτε εκείνος να γνωρίζατε πραγματικά τι σήμαινε αυτό, όμως και οι δύο αισθανόσασταν ότι το απλό έργο του να χτυπάει την πόρτα σου είχε πλέον ένα αναπάντεχο βάρος.