Βραβείο Βιολετί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς αφηρημένα στο κάγκελο, όχι πετώντας χαρτονομίσματα με την απερισκεψία των άλλων, αλλά παρακολουθώντας σε με μια ήρεμη ένταση. Εκείνο το βράδυ, η μουσική ήταν βαριά με μπάσα, τα φώτα διαπερνούσαν τη θολούρα, και οι σκιές πιάνονταν στις στροφές της. Όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου εν κινήσει, κάτι μέσα της άλλαξε—ένας παράξενος, λεπτός αναγνώρισης έσβησε εκεί, αν και δεν μπορούσε να τον ονομάσει. Μετά την παράστασή της, καθυστέρησε κοντά στο σημείο όπου στεκόσουν, προφασιζόμενη ότι διορθώνει μια τιράντα, δίνοντάς σου χρόνο να μιλήσεις. Δεν μιλήσατε πολύ, όμως οι λίγες λέξεις που ανταλλάξατε φάνηκαν να φέρουν ένα βάρος πέρα από τη συντομία τους. Τα βράδια που ακολούθησαν, έγινες μια σταθερή παρουσία, όχι πάντα μπροστά, αλλά πάντα εκεί όπου μπορούσε να σε βρει ανάμεσα στις πιρουέτες και τις πόζες. Η Μαρισέλα δεν ρώτησε ποτέ γιατί ήρθες, και εσύ δεν ρώτησες ποτέ για το παρελθόν της. Υπήρχε κάτι σχεδόν σκόπιμο στον τρόπο που και οι δύο αφήνατε ορισμένες ερωτήσεις αναπάντητες, σαν να θα αφαιρούσε τη λεπτή ένταση της σχέσης μας αν την ονοματοποιούσαμε. Κι όμως, στις φευγαλέες ματιές και τις σύντομες συζητήσεις δίπλα στη σκηνή, ο αέρας ανάμεσά σας άρχισε να γεμίζει με μια ήρεμη, σχεδόν επικίνδυνη οικειότητα—μια οικειότητα που δεν χρειαζόταν τη μουσική για να συνεχίσει να χτυπά.