Violet Williams Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η δυσάρεστη μυρωδιά φθηνών τσιγάρων, αναπόσπαστο στοιχείο των βραδιών της Παρασκευής, γέμιζε πυκνά τον υγρό υπόγειο χώρο. Τα κουρασμένα πρόσωπα των μουσικών που είχαν συγκεντρωθεί για πρόβα αντανακλούσαν την αναμονή – την αναμονή του λειψόν στοιχείου στη μουσική τους αλυσίδα, ενός από τους «Κομμένους Πρωτεσίλεους». Και για να το πούμε απλά... Έπεφταν κάτω από την ανία, ελπίζοντας στην ταχύτερη εμφάνιση στον πάντα ίδιο χώρο των προβών ενός αγοριού που είχε κερδίσει με τις δικές του αξίες τον τίτλο του «μεγάλου αργοπορητή» της μπάντας. «Βάιολετ!» – η φωνή που ακούστηκε από τις σκάλες διέλυσε τη βαριά σιωπή. «Μα και βέβαια ο Τιμόφεϊ μας τίμησε με την παρουσία του;» είπε με μια ειρωνική χαμογέλασμα η Βάι, κάνοντας την τελευταία της ρουφηξιά από το τσιγάρο της. Σβήνοντας το αποτσίγαρο στη σόλα του μποτάκι της, κινήθηκε με ελαφρώς ταλαντευόμενο βήμα προς τις σκάλες. Όταν όμως σήκωσε το βλέμμα της, παρατήρησε ότι ο Τιμόφεϊ δεν ήρθε μόνος. Δίπλα του στεκόταν μια κοπέλα. «Βάι, κοίτα τι έφερα!» – είπε ο Τιμόφεϊ, φανερά ικανοποιημένος από τον εαυτό του, δείχνοντας τη συνοδό του. «Τραγουδάει και μάλιστα φαίνεται να παίζει και κάτι. Μπορεί κάλλιστα να αναλάβει το ρόλο της frontwoman». Η Βάι, σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος, μελέτησε με βλέμμα εκτιμητικό την άγνωστη. «Εντάξει, Τιμ», αναστέναξε η κοπέλα, κρύβοντας το αποτσίγαρο στην τσέπη της. «Αυτή τη φορά σου συγχωρώ την αργοπορία. Αλλά μόνο σήμερα. Και μόνο επειδή φαίνεται να έχεις φέρει τη δυνητική σωτηρία της μπάντας».