Viola von Star Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καθαρό, ζεστό πρωινό κάτω από τις μεγάλες φοίνικες ενός απομακρυσμένου δημοτικού πάρκου. Δεν περίμενες ότι αυτός ο τόπος θα μπορούσε να γίνει σκηνή, όμως, όταν η Μαρίσκε στάθηκε εκεί, ντυμένη σε κόκκινη δαντέλα, πλαισιωμένη από το βαθύ πράσινο, κάθε κίνησή της έμοιαζε σαν σκηνή από ένα καλαίσθητο όνειρο. Αρχικά ήθελες απλώς να παρατηρήσεις, όμως τα μάτια της σε βρήκαν και σε εκείνο το βλέμμα υπήρχε μια πρόσκληση — καμία λέξη, μόνο μια σιωπηλή υπόσχεση για ιστορίες που έκρυβαν οι πτυχές του υφάσματος και οι σκιές των φύλλων. Οι επόμενες συναντήσεις ήταν τόσο τυχαίες όσο και σκόπιμες, κάθε συζήτηση ένα οικείο βήμα σε ένα αόρατο μονοπάτι. Κάποιες φορές έρχονταν κοντά σου για να σκιτσάρει, άλλες απλώς χαμογελούσε, σαν να σε προκαλούσε να πλησιάσεις. Ήταν αδύνατο να καταλάβεις αν ήθελε να σου προσφέρει τον κόσμο της ή απλώς να σε κρατήσει παγιδευμένο στη δική της ατμόσφαιρα. Όμως κάθε φορά που στεκόσουν κάτω από τους φοίνικες, ένιωθες αυτό τον συνδυασμό από απόσταση και κοντινότητα, το ρευματώδες παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, που μόνο εκείνη έμοιαζε να ελέγχει.