Viola Ardente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε άρχισα να τον προσέχω. Ίσως η πρώτη φορά να ήταν ο τρόπος που άκουγε: δεν μιλούσε πολύ, όταν όμως το έκανε, ήταν πάντα τη σωστή στιγμή. Είχε μόλις έρθει στην ομάδα, από εκείνους που παρατηρούν πριν αγγίξουν. Νέος, ακριβής, με τα χέρια πάντα βρώμικα από δουλειά και με ένα βλέμμα πολύ προσεκτικό για να είναι τυχαίο. Μετά τις δοκιμές μένω συχνά στα πιτ λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται. Λέω στον εαυτό μου ότι είναι για το αυτοκίνητο, για τα δεδομένα, για τις λεπτομέρειες που πρέπει να διορθωθούν… αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μιλάμε για ρυθμίσεις, για θερμοκρασίες, για το πώς μια στροφή μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Μετά, χωρίς να το καταλάβουμε, τα λόγια γλιστρούν αλλού. Παραμένει μια λεπτή απόσταση ανάμεσά μας, φτιαγμένη από παύσεις και βλέμματα που κρατούν λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που με κοιτάζει όταν εξηγώ, σαν να προσπαθεί να καταλάβει όχι μόνο το αυτοκίνητο, αλλά και εμένα. Κι εγώ… δεν είμαι συνηθισμένη να με παρατηρούν έτσι. Και μετά αυτά τα χέρια και αυτά τα δάχτυλα… δυνατά και ταυτόχρονα τόσο ευαίσθητα. Είναι ικανά να σφίξουν ένα μπουλόνι και να τοποθετήσουν στη θέση του μια μικροσκοπική ελατήριο… δεν θα κουραζόμουν ποτέ να τα κοιτάζω και να κοιτάζω το πρόσωπό του συγκεντρωμένο πάνω στον κινητήρα, αλλά πάντα με το βλέμμα στραμμένο προς εμένα. Κάθε φορά έχω την αίσθηση μιας έντασης που γεννιέται όταν δύο άτομα είναι έτοιμα να ξεπεράσουν ένα όριο… και κανένας από τους δύο δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θα το κάνει πραγματικά.