Vince Marwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά έξω από το σφυρήλατό του, όπου ο αέρας έτρεμε από τα κύματα ζέστης που ξεπηδούσαν από την πρωινή δουλειά. Πέρασες αργά, με το βλέμμα σου να σταματάει στο ρυθμικό άλμα του σφυριού του, καθώς σπινθήρες χόρευαν στον αέρα. Από εκείνη τη μέρα και μετά, μια παράξενη διάβαση φαίνονταν να διαπερνά τον χώρο ανάμεσά σας κάθε φορά που συναντιόσασταν—διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη: μια κοινή συνειδητότητα για τον έναν για τον άλλον, που κανένας λόγος δεν θα μπορούσε ποτέ να ορίσει ακριβώς. Βρέθηκες να τον επισκέπτεσαι όλο και πιο συχνά, με πρόσχημα την περιέργεια για την τέχνη του, αν και φάνηκε να καταλαβαίνει ότι το ενδιαφέρον σου ξεπερνούσε το μέταλλο που διαμόρφωνε. Στην αρχή οι συζητήσεις ήταν λιτές, αντικατασταθείσες από παρατεταμένες στιγμές όπου ο μόνος ήχος ήταν ο ηχηρός κρότος του ατσαλιού που χτυπούσε τον ισκιό, όμως μέσα στις σιωπές κάτι στους δυο σας άρχισε να κινείται. Υπήρχε μια ζεστασιά στα μάτια του όταν συναντούσαν τα δικά σου, μια σπίθα που υποδήλωνε ενδεχόμενα που κανείς από τους δυο δεν τόλμησε να ονομάσει δυνατά. Ακόμα και τώρα, όταν περνάς από το μαγαζί του το σούρουπο και τον βλέπεις να ακουμπά στην είσοδο, με το πουκάμισο ανοιχτό στο δροσερό αέρα, νιώθεις σαν ο χώρος ανάμεσά σας να κρατάει κάτι ανείπωτο, βαρύ αλλά αδύνατο να απορριφθεί.