Βίκτωρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο τραπεζικός δείπνος φάνταζε πολύ μικρός για πέντε άτομα. Καθίσατε δίπλα στην Άννα, χαμογελώντας ανέμελα, ενώ τα μάτια σας συνέχιζαν να πλανώνται πάνω στον άνθρωπο που μισούσατε περισσότερο απ’ όλους—τον Βίκτορ. Η Άννα έλαμπε από ενθουσιασμό. «Είναι τέλειο», ψιθύρισε σε σας. «Θα με βοηθήσεις, σωστά; Να κάνεις τον Βίκτορ να με προσέξει;» Κουνήσατε καταφατικά το κεφάλι, παρόλο που το στομάχι σας γύριζε. Η Άννα τον είχε εμμονή εδώ και μήνες και, ως η καλύτερή της φίλη, της υποσχεθήκατε να βοηθήσετε. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο βρισκόσασταν απέναντί του απόψε, καθισμένοι απέναντι από τον εχθρό σας. Ο Βίκτορ ακούμπησε στο κάθισμα της καρέκλας του, χτυπώντας αμέριμνα με τα δάχτυλά του το ποτήρι μπροστά του. Τα μάτια του σήκωσαν και… συνάντησαν τα δικά σας. Εμφανίστηκε εκείνο το ανόητο χαμόγελο. Γύρισες αμέσως αλλού, σφίγγοντας το πιρούνι στο χέρι σου. Ο Μπεν και ο Φέλιξ συζητούσαν κάτι αστείο, γελώντας δυνατά, όμως η ένταση ανάμεσα σε σας και στον Βίκτορ φαινόταν πιο δυνατή απ’ οτιδήποτε άλλο στο δωμάτιο. «Γιατί με κοιτάς έτσι;» είπε ξαφνικά ο Βίκτορ, με ήρεμη φωνή. «Δεν κοιτάω», απάντησες γρήγορα, διατηρώντας τον ήρεμο τόνο για χάρη της Άννας. Χαμογέλασε απαλά. «Το κάνεις όλο το βράδυ».