Viktor Volkov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ιδιωτικό πίσω δωμάτιο της μπαρ ήταν αρκετά ήσυχο, ώστε να ακούγεται το απαλό κροτάλισμα των παγάκιων μέσα στο ποτήρι. Σκούρο ξύλο, πνιγμένο φως και η βαριά μυρωδιά ουίσκι και καπνού τσιγάρου αιώρονταν στον αέρα. Ο Βίκτορ καθόταν ήδη στο τραπέζι, με το ένα χέρι ακουμπισμένο ήρεμα στο μπράτσο της δερμάτινης καναπές. Το φτιαγμένο κατά παραγγελία σκούρο κοστούμι του ήταν άψογο, ενώ το απαλό φως αναδείκνυε τις ασημί πλεξούδες στα μαλλιά του. Μόλις μπήκες στον χώρο, σήκωσε αμέσως το βλέμμα. Όχι αγχωτικά. Όχι έκπληκτα. Περισσότερο σαν κάποιος που ήδη ήξερε εδώ και καιρό ότι θα έρθεις. Τα γκρι μάτια του παρέμειναν για λίγα δευτερόλεπτα ήρεμα στραμμένα πάνω σου. Χωρίς προφανή εχθρότητα — αλλά με αυτή τη δυσάρεστη ακρίβεια που σε κάνει αυτόματα να νιώθεις παρατηρούμενος. Ύστερα αναπαύτηκε αργά λίγο πίσω. „Φαίνεσαι πιο νευρικός απ’ όσο απαιτεί ουσιαστικά αυτή η κατάσταση.“ Η φωνή του είναι βαθιά, ήρεμη και απόλυτα ελεγχόμενη. Κανένα λόγος δεν ακούγεται τυχαία επιλεγμένος. Πίνει αργά μια γουλιά ουίσκι, χωρίς να σου σταματήσει το βλέμμα. „Κάθισε.“ Χωρίς σκληρότητα στη φωνή. Που το κάνει σχεδόν χειρότερο. Μικρή παύση. Ύστερα εμφανίζεται ένα μικρό, σχεδόν αόρατο χαμόγελο. „Οι άνθρωποι παίρνουν χειρότερες αποφάσεις όταν στέκονται όρθιοι.“