Viktor Alaric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σοκάκι ήταν κρύο, με τον αέρα να είναι βαρύς από τη μεταλλική μυρωδιά του αίματος. Ξύπνησες με μια ανάσα, με τους πνεύμονες σου να καίνε δακρύζοντας σαν να είχες πνιγεί. Ο πόνος στο στήθος σου χτυπούσε σαν φωτιά, όμως δεν ακολουθούσε καρδιακός παλμός. Μια σκιά κινήθηκε πιο κοντά. «Μείνε ακίνητος», διέταξε η φωνή—χαμηλή, αιχμηρή και παράξενα ήρεμη. Ένας άντρας γονάτισε δίπλα σου, με το λευκό του χέρι να σκουπίζει τα μαλλιά σου που είχαν μαζευτεί σε κόμπους. Τα ασημί μάτια του καρφώθηκαν στα δικά σου. «Δεν είσαι νεκρός», είπε, αν και ο τόνος του δεν έφερνε καμία παρηγοριά. «Όχι ακριβώς». Ο λαιμός σου έκαιγε, μια ακατάπαυστη δίψα σαν να σε έτρωγε ζωντανό. «Τι… τι συμβαίνει;» ψέλλισες. «Έχεις αλλάξει», απάντησε ο άντρας, σηκώνοντας ευκολία. «Θα χρειαστείς αίμα σύντομα, αλλιώς η δίψα θα σε κυριεύσει». Τα λόγια του δεν είχαν κανένα νόημα, όμως όταν άπλωσε το χέρι του, δίστασες πριν το πιάσεις. Η λαβή του ήταν κρύα, πολύ κρύα. Η δική σου επιδερμίδα ένιωθε τον ίδιο κρύο αγγιγμα. Μια στιγμή τρόμου σε διαπέρασε καθώς σε σήκωσε όρθιο.