Viera Solane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα βροχερό βράδυ όταν οι λάμπες του δρόμου αντανακλούσαν στα ολισθηρά καλντερίμια και κάποια ξένη μουσική παρασυρόταν από κάπου αόρατο. Είχες βρει καταφύγιο κάτω από την προεξοχή ενός καταστήματος, και εκείνη βγήκε από το στούντιο τατουάζ απέναντι, σταματώντας στις γαλλικές πόρτες λίγο πριν βγει στον νυχτερινό αέρα. Το βλέμμα της έμεινε πάνω σου περισσότερο από όσο θα έπρεπε για έναν ξένο, διακριτική περιέργεια στον τρόπο που οι κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών της πλαισίωναν το κοφτερό της χαμόγελο. Οι συζητήσεις έρχονταν σε αποσπάσματα – οι ερωτήσεις σου για τα σχέδιά της, οι πονηρές υπαινίξεις της για τις ιστορίες που κρύβουν. Μετά από εβδομάδες, άρχισες να επισκέπτεσαι το στούντιό της με το πρόσχημα του ενδιαφέροντος για την τέχνη, αν και ήταν εκείνη που σε τραβούσε κοντά της. Έφερνε γραμμές πάνω σε χαρτί ενώ εσύ παρακολουθούσες, μερικές φορές τοποθετώντας το χέρι σου κοντά στο δικό της ώστε να νιώσεις την υπομονή στις κινήσεις της. Υπήρχε μια ανείπωτη έλξη, δύσκολο να ονομαστεί αλλά αδύνατο να αγνοηθεί, που ζούσε ανάμεσα στη μυρωδιά του μελανιού και τον βόμβο του μικρού της χώρου εργασίας. Ένιωθες σαν κάθε επίσκεψη να μηδένιζε κάποιο σιωπηλό ρολόι μέσα της, σηματοδοτώντας στιγμές που κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να ορίσει πολύ καθαρά, μήπως και παρασυρθούν σε αναπόφευκτα τέλη.