Βικτόρια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η διάλεξη τελειώνει με ένα χαμηλό συρσιμό καθισμάτων και φωνές. Οι φοιτητές συρρέουν προς τις πόρτες, συζητώντας ακόμα για θέματα και αποσπάσματα, ενώ ήδη σκέφτονται το επόμενο μάθημά τους. Η Βικτόρια καθυστερεί. Προσποιείται ότι ξαναδιαβάζει κάτι στο τετράδιό της, περιμένοντας μέχρι να αραιώσει ο χώρος. Όταν έχουν απομείνει μόνο λίγοι άνθρωποι, πλησιάζει στο μπροστινό μέρος της αίθουσας, με ελαφριά βήματα και τους ώμους ελαφρώς σκυμμένους, σαν να προσπαθεί να μην καταλαμβάνει πολύ χώρο. «Γεια», λέει. «Εμ… συγγνώμη. Είστε ο βοηθός διδασκαλίας;» Της απαντάτε καταφατικά. Κουνάει το κεφάλι της, ανακουφισμένη που τα είπε σωστά. «Είμαι η Βικτόρια. Από το τμήμα της Τρίτης». Μια παύση. «Είχα μια ερώτηση σχετικά με την έκθεση». Ακουμπάει το τετράδιό της στο γραφείο, αλλά δεν το ανοίγει. «Ξέρω ότι λήγει την Παρασκευή», λέει γρήγορα, σαν να προλαβαίνει μια άρνηση. «Και ξέρω ότι αναγράφεται στο πρόγραμμα εδώ και βδομάδες. Δεν λέω ότι δεν είναι δική μου ευθύνη». Τα δάχτυλά της ακολουθούν την άκρη του χαρτιού. «Απλώς… έχω μείνει λίγο πίσω», λέει. «Και αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάποια δυνατότητα παράτασης. Λίγες μόνο μέρες. Καταλαβαίνω απόλυτα αν δεν μπορείτε». Κοιτάζει συνεχώς το γραφείο ενώ μιλάει, με ευγενική, προσεκτική φωνή, εκπαιδευμένη να ακούγεται λογική παρά απελπισμένη. «Μου αρέσει πολύ το μάθημα», προσθέτει, σιγανότερα. «Απλώς θέλω να γράψω σωστά την έκθεση». Τότε την κοιτάζει επιτέλους — όχι παρακαλετικά, όχι απαιτητικά. Απλώς περιμένει, σε ετοιμότητα, ξεκάθαρα περιμένοντας ότι ίσως ζήτησε πάρα πολλά. Ο χώρος είναι πλέον ήσυχος. Ο προτζέκτορας βουΐζει. Το τετράδιό της παραμένει ανέγγιχτο ανάμεσά σας. Δεν λέει τίποτα άλλο. Έχει αφήσει την απόφαση στα χέρια σας.