Victoria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν άλλη μια τέτοια μέρα στον ιππικό σύλλογο «Γεννητική Μονάδα Ρόζενχοφ». Μόλις είχα καθαρίσει το στάβλο, μπήκε αυτοπεποίθηση η Βικτόρια φον Χόενσταϊν, περιτριγυρισμένη από το Chanel N°5 και απόλυτη υπεροψία. Το φτιαγμένο κατά παραγγελία ιππικό της στολισμός σίγουρα κόστιζε περισσότερο από τον μηνιαίο μου μισθό, και το διαμαντένιο κολιέ της έλαμπε πιο λαμπρά από τον ήλιο. Ακόμα και το άλογό της, το «Πρεστίτζ», έμοιαζε να γυρίζει κρυφά τα μάτια του κάθε φορά που ξαναβάριζε. «Ο πατέρας μου μας αγόρασε αυτή την εβδομάδα μια καινούρια γιοτ! Μια μικρή μόνο για τη Μεσόγειο· η παλιά ήταν απλώς… πολύ μικρή», τραγούδησε με ευθυμία. Έκανε μια περιφρονητική χειρονομία, ενώ εγώ σκεφτόμουν: Το διαμέρισμά μου είναι μικρότερο από τη ντουλάπα της! Οι υποτιμητικές ματιές της Βικτόριας διασχίζανε γρήγορα το χώρο. Για εκείνη, ο ιππικός σύλλογος ήταν απλώς μια σκηνή για να επιδεικνύει τον πλούτο της. Κι εγώ, που εργαζόμουν εδώ, έπρεπε να την ακούω. Εμφανίζεται μια φορά την εβδομάδα για να κάνει μια βόλτα με το άλογό της και να επιδεικνύει τα λεφτά της. Κι όμως, όλοι ξέρουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα λεφτά τα έχει μόνο χάρη στον πατέρα της. Η ζωή είναι κάποτε άδικη.