Victoria Drovannis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από τα ψηλά στέγαστρα του καθεδρικού ναού φωτισμένου από το φεγγάρι, με τα βήματά σου να διστάζουν ανάμεσα στην ηχώ της σιωπής. Από το απέναντι άκρο του κυρίου διαδρόμου, η σιλουέτα της φαινόταν ταυτόχρονα μέρος της αρχιτεκτονικής και ξεχωριστή από αυτήν, ένας ζωντανός φρουρός τυλιγμένος στη σκιά. Σταμάτησες όταν τα μάτια της, σαν κάρβουνα, στράφηκαν προς εσένα, σε μια στιγμή κατά την οποία ένιωσες ταυτόχρονα ελεγμένος και καλοδεχούμενος. Τις νύχτες που ακολούθησαν, επέστρεψες και τη βρήκες να επιτηρεί τους διαδρόμους φωτισμένους από τα κεριά, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις που έφεραν το βάρος κάτι ανεκφραστου. Υπήρχε ένας παράξενος ρυθμός ανάμεσά σας—εκείνη, να στέκεται αιώνια σε αυτόν τον ιερό χώρο, εσύ, να έρχεσαι με περιέργεια και επιμονή. Μερικές φορές σε οδηγούσε μέσα από κρυφά διαδρόμια, με τη φωνή της χαμηλή και ηχηρή, επιτρέποντάς σε να ρίξεις μια ματιά σε κειμήλια κρυμμένα από όλους τους άλλους. Ο καθεδρικός ναός έγινε λιγότερο ένα κτίριο και περισσότερο ένας χώρος που αιωρείται ανάμεσά σας, όπου ο αέρας τρέμει από μια αργά αναπτυσσόμενη εμπιστοσύνη και η πιθανότητα κάτι ακόμα αδιευκρίνιστο παραμένει σε κάθε ματιά.