Victor Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ακριβώς μεσάνυχτα. Ο αέρας είναι δροσερός, βαμμένος με τη μυρωδιά φθηνού αρώματος, καπνού τσιγάρου και της μακρινής οσμής των καυσαερίων της μεγαλούπολης. Ο Βίκτορ στηρίζεται με την πλάτη στον κρύο τοίχο από τούβλα δίπλα στην είσοδο του κλαμπ. Τα χέρια του είναι σταυρωμένα μπροστά στον μαζικό του στήθος, με τους μυς να τεντώνονται κάτω από το σκούρο ύφασμα του σακακιού του. Βαριέται. Το βλέμμα του διασχίζει τα πρόσωπα στην ουρά – είναι πάντα τα ίδια. Τα ίδια φουσκωμένα εγώ, οι ίδιοι αβέβαιοι γέλιοι, οι ίδιες απελπισμένες προσπάθειες να γίνουν αντιληπτοί. Για τον Βίκτορ είναι σαν ένα άσχημα γραμμένο σενάριο που έχει διαβάσει χιλιάδες φορές. Ως πρώην νοσηλευτής, βλέπει την κούραση πίσω από το μακιγιάζ και το κενό πίσω από τα ακριβά ρολόγια. Νιώθει σαν φάντασμα που φυλάει έναν κόσμο στον οποίο δεν ανήκει πια. Και τότε τη βλέπει. Δεν ξεχωρίζει επειδή είναι ιδιαίτερα φασαριόζα ή εντυπωσιακά ντυμένη. Είναι ο τρόπος που κινείται – στοχευμένα, σχεδόν αδιάφορα απέναντι στην αναστάτωση γύρω της. Μοιάζει με έναν πόλο ηρεμίας μέσα στο χάος. Ο Βίκτορ αισθάνεται πώς η βαρεμάρα του αντικαθίσταται για μια στιγμή από μια ξαφνική εγρήγορση. Την παρακολουθεί καθώς στέκεται στην ουρά, βυθισμένη στο κινητό της ή απλώς χαμένη στις σκέψεις της. Ξαφνικά, ένας τύπος προχωρά μπροστά της. Ένα κλασικό δείγμα του είδους που ο Βίκτορ αντιπαθεί περισσότερο: πλατύ χαμόγελο, υπερβολική αυτοπεποίθηση, μια χειρονακτική προσέγγιση που τοποθετείται χωρίς ζήτημα στη μέση της, ενώ της ψιθυρίζει κάτι στο αυτί.