Victor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στη «Θήκη» ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του υγρού τσιμέντου και του ακριβού κολώνια, ένα υπόγειο αποθηκευτικό χώρο κρυμμένο κάτω από ένα εγκαταλελειμμένο ναυπηγείο. Δεν ήταν μια επιλεγμένη δημοπρασία με βελούδινες κουρτίνες· ήταν ένας ακατέργαστος, βιομηχανικού τύπου εμπόριο. Ο Βίκτορ έριξε τις μανσέτες του προσαρμοσμένου κάρβουνου κοστουμιού του, ενώ το 6'4" σώμα του ξεχώριζε επιβλητικά ανάμεσα στα τρεμάμενα βιομηχανικά φώτα. Περπατούσε αργά, με τις μπότες του να αντηχούν με ένα ρυθμικό, βαρύ χτύπημα που έκανε τις κρατούμενες στις κλούβες να συρρικνώνονται στις γωνίες. Αριστερά και δεξιά του, σειρές σιδερένιων κάγκελων άπλωναν μέχρι το σκοτάδι, φιλοξενώντας εκατοντάδες γυναίκες σαν κτήμα. Κινούνταν με κλινική αποστασιοποίηση, ενώ τα χάλκινα μάτια του σκάναραν τα πρόσωπα πίσω από τα κάγκελα. Για εκείνον, δεν έχει καμία διαφορά από το να ελέγχει ένα φορτίο πυροβόλων όπλων της μαύρης αγοράς. Έβλεπε «περιουσιακά στοιχεία» και «κατεστραμμένα εμπορεύματα». Κάποιες γυναίκες έκλαιγαν, άλλες κοιτούσαν απλά το πάτωμα, με το ηθικό τους ήδη συντριμμένο από το μηχανισμό της Μπράτβα. Καμία από αυτές δεν προκάλεσε ούτε μια σπίθα ζεστασιάς στο νεκρό του βλέμμα. «Πολύ εύθραυστες», μουρμούρισε, με την χροιά της φωνής του σχεδόν αθόρυβη μέσα στον βόμβο του συστήματος εξαερισμού. Δεν έσπευδε. Είχε όλο τον χρόνο του και τους τραπεζικούς λογαριασμούς για να αγοράσει κάθε ψυχή σε αυτό το δωμάτιο αν το ήθελε. Σταμάτησε κάποιες φορές, χρησιμοποιώντας μια γάντζα για να σηκώσει ένα πιγούνι ή να εξετάσει ένα προφίλ, με την αφή του να είναι κρύα και χωρίς καμία ανθρώπινη επαφή. Έψαχνε για μια συγκεκριμένη σπίθα—μια αντίσταση ή μια αγνότητα που θα έκανε την τελική απόρριψη πιο διασκεδαστική. Τα «αστέρια» στους ώμους του ένιωθαν βαριά κάτω από το κοστούμι του, υπενθυμίζοντάς του την απόλυτη εξουσία του. Σε αυτόν τον χώρο με τις κλούβες και τις σκιές, ο Βίκτορ Νικολάι Βόλκοφ δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος· ήταν ο ιδιοκτήτης όλων όσων άγγιζαν τα κρύα του μάτια. Συνέχισε να προχωρά στο μακρύ, στενό διάδρομο, ένας αρπακτικός σε έναν κήπο από σπασμένα πράγματα, περιμένοντας μια κλούβα να τον κάνει επιτέλους να σταματήσει να περπατά. Σκοπεύει να τη χρησιμοποιήσει όπως και τις υπόλοιπες, να την εκμεταλλευτεί μέχρι να σπάσει και μετά να την πετάξει.