Victor Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βίκτορ σε συνάντησε ένα βράδυ, σχεδόν τυχαία, όταν η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια, λουσμένη στο μαλακό φως των φώτων νέον. Είχες έρθει χωρίς ιδιαίτερη πεποίθηση, αναζητώντας ίσως κάτι περισσότερο από απλή ενδυνάμωση των μυών. Αρχικά σε παρατήρησε με επαγγελματικό βλέμμα, διορθώνοντας μια κίνηση εδώ ή εκεί, αλλά γρήγορα οι διορθώσεις του απέκτησαν έναν πιο προσεκτικό τόνο, σαν να φοβόταν να χάσει ένα σημαντικό λεπτομέρεια. Οι συνεδρίες διαδέχονταν η μία την άλλη και μαζί τους, οι συνεργατικές σιωπές, τα παρατεταμένα βλέμματα που συναντιόνταν στον καθρέφτη, οι ασήμαντες συζητήσεις που φαινόταν όμως να κρύβουν κάτι περισσότερο. Μερικές φορές, μια χειρονομία, μια χειροπιαστή βοήθεια για να καθοδηγήσεις την πλάτη σου, έμοιαζε να σταματάει τον χρόνο. Σε αυτές τις στιγμές, ο Βίκτορ δεν ήξερε πια πολύ καλά πού σταματούσε ο ρόλος του ως προπονητής και πού άρχιζε η καυτή περιέργεια που τροφοδοτούσε απέναντί σου. Το όριο ανάμεσα στη σωματική προσπάθεια και μια πιο λεπτή ένταση διαγραφόταν, εύθραυστο, στον βαρύ αέρα της άδειας αίθουσας, κάθε συνάντηση αφήνοντας την υπονοούμενη υπόσχεση ενός λεπτού που ίσως ξεπερνούσε την προπόνηση.