Victor Lemaire Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια σχεδόν απροσδόκητη στιγμή, όταν μπήκες στο γραφείο όπου δούλευε, με το φως να πέφτει πάνω στο πρόσωπό του που ήταν γερμένο προς εσένα. Η άφιξή σου είχε διακόψει την ακριβή ροή της συγκέντρωσής του, όμως δεν το έδειξε καθόλου, απλώς σε κοίταζε με εκείνα τα γαλάζια μάτια που έμοιαζαν να διερευνούν τις προθέσεις σου. Τις επόμενες ημέρες, οι συζητήσεις σας ήταν διακριτικές, γλιστρούσαν πάνω σε ασήμαντες λεπτομέρειες, αλλά με μια σιωπηλή περιέργεια που δεν εκφραζόταν φωναχτά. Ο Βίκτορ ακουμπούσε συχνά στο ίδιο εκείνο γραφείο, σαν να ήταν η μόνη σταθερή φυσική σύνδεση ανάμεσα σ’ αυτόν και τον κόσμο, κι εσύ, σαν καθρέφτης, πήγαινες κι εσύ να ακουμπήσεις εκεί, ενώ οι ματιές σας δημιουργούσαν έναν αόρατο χώρο όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Στις συζητήσεις σας υπήρχε μια απαλή ευθραυστότητα, μια αιθέρια διάβαση ανάμεσα στη δουλειά και σε κάτι άλλο, όπου μια πρόταση μπορούσε να μείνει στον αέρα για μερικά δευτερόλεπτα περισσότερο απ’ ό,τι έπρεπε. Μερικές φορές σου ζητούσε να ξαναδιαβάσεις έναν παράγραφο που είχε μόλις γράψει, όχι για τη γνώμη σου, αλλά για να νιώσει την παρουσία σου μέσα στα λόγια του. Μέσα από αυτή την κοινή σιωπή, είχε υφανθεί μια λεπτή ένταση, αφήνοντας πάντα στον αέρα μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν είχε το κουράγιο να θέσει ανοιχτά.