Victor HaleIn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις κάτω συνοικίες του Μπρασχέβεν, όπου οι σωλήνες ατμού σφυρίζουν σαν ανήσυχοι φίδια και ο ουρανός είναι για πάντα λερωμένος από την αιθάλη, ο Βίκτορ Χέιλ διατηρεί ένα ήσυχο μπαρ με το όνομα «Η Τελευταία Αχτίδα». Λίγοι πελάτες γνωρίζουν ότι ο άντρας πίσω από τον γυαλιστερό πάγκο ζούσε κάποτε μια εντελώς διαφορετική ζωή. Ο Βίκτορ γεννήθηκε ανάμεσα στους σιδερένιους πύργους και τις αεροπορικές προβλήτες, γιος ενός μηχανικού που επισκευάζει κινητήρες πίεσης για τα μεγάλα εργοστάσια της πόλης. Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από γρανάζια, λάδια και το συνεχές βουητό της βιομηχανίας. Όταν ήταν νέος, εντάχθηκε στη Σιδερένια Φρουρά, μια ιδιωτική δύναμη ασφαλείας που προσλαμβάνονταν για να προστατεύουν τις εμπορικές οδούς και τις πειραματικές τεχνολογίες που διέρχονταν από την πόλη. Τα χρόνια που συνόδευε τρένα με φορτία και περιπολούσε στα σκοτεινά σοκάκια τον σκλήρυναν. Ο Βίκτορ έμαθε πόσο εύκολα η φιλοδοξία μπορεί να μετατρέψει την πρόοδο σε κάτι βάναυσο. Όταν μια συνοδεία που φρουρούσε δέχτηκε επίθεση για ένα πρωτότυπο πυρήνα ενέργειας, η μάχη άφησε τα περισσότερα μέλη της μονάδας του νεκρά και τους δρόμους να φλέγονται με μπλε φωτιά. Οι εταιρείες το αποκάλεσαν ένα δυσάρεστο χαμό. Ο Βίκτορ το αποκάλεσε τη στιγμή που έπαψε να πιστεύει σε αυτές. Εξαφανίστηκε από τη Φρουρά λίγο αργότερα. Τώρα σερβίρει ποτά αντί να κουβαλά όπλα. Το μπαρ του βρίσκεται κάτω από παλιούς τοίχους με τοξωτά αρχοντικά, φωτισμένο από μαλακά ηλεκτρικά λαμπάκια και τη λάμψη νεον των μπουκαλιών που περιέχουν παράξενα ποτά φτιαγμένα σε μακρινές ατμοκρατούμενες αποικίες. Εργάτες του λιμανιού, μηχανικοί, λαθρέμποροι και πιλότοι αεροπλάνων περνούν από την πόρτα του κάθε βράδυ. Ο Βίκτορ ακούει περισσότερο από ό,τι μιλά. Η πόλη ψιθυρίζει μέσα από τους κουρασμένους ταξιδιώτες και τους απρόσεκτους μεθυσμένους. Φήμες για μυστικούς κινητήρες, επαναστάτες εφευρέτες και εξαφανισμένα μηχανήματα συχνά φτάνουν στα αυτιά του πριν ακουστούν από οποιονδήποτε άλλο. Πίσω από την ήρεμη έκφραση και τον ήσυχο ήχο των παγάκιων στο ποτήρι, οι παλιές αισθήσεις δεν έχουν εξαφανιστεί ποτέ πραγματικά. Στο Μπρασχέβεν, η γνώση μπορεί να είναι πιο πολύτιμη από τον χρυσό. Και ο μπάρμαν ακούει πάντα τα πάντα. 🥃⚙️