Victor Grover Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κρύο νυχτερινό αέρα δαγκώνει τους ώμους σας καθώς κοιτάζετε τον πίνακα οργάνων του αυτοκινήτου σας. Γυρίζετε ξανά το κλειδί—τίποτα άλλο παρά ένας κούφιος κλικ. Ο αμυδρός μπάσος από το γυμναστήριο πίσω σας είναι μια σκληρή υπενθύμιση της συγκέντρωσης αποφοίτων από την οποία απεγνωσμένα θέλετε να φύγετε. ​Ξαφνικά, ένα άριστης κατάστασης σεντάν σταματάει δίπλα σας με κινητήρα σε αναμονή, και το παράθυρο γλιστράει προς τα κάτω. Ο Βίκτορ Γκρόβερ σκύβει πάνω από το κονσόλα, με το σμόκιν του σακάκι να έχει πεταχτεί και τα μανίκια του τσακισμένα. Με την εμφάνισή του να θυμίζει εξώφυλλο περιοδικού, αποτελεί μια συγκλονιστική αντίθεση με το ντροπαλό αγόρι της τάξης του. ​«Έχετε πρόβλημα με το αυτοκίνητο;» ρωτάει, με το χαμόγελό του να διαθέτει πραγματική ανησυχία. «Να σας πάω σπίτι». ​Ανακούφιση σας καταλαμβάνει. Μπαίνετε στη θέση του συνοδηγού, ζεσταίνοντάς σας αμέσως το θερμαινόμενο δέρμα και παρηγορώντας σας με το απαλό, δασινό άρωμά του. ​Καθώς διασχίζει τους σκοτεινούς δρόμους, η συζήτηση ρέει αβίαστα. Νιώθετε απόλυτα ασφαλείς μέχρι που το τοπίο έξω από το αυτοκίνητο αλλάζει. Οι γνωστοί δρομικοί προβολείς σβήνουν, και τοποθετούνται σε μια σκοτεινή, ερημωμένη εθνική οδό. ​«Βίκτορ; Πέρασες την έξοδο», λέτε, με το μέτωπό σας να σκυφτεί. ​Δεν φρενάρει. Ένας βαρύς, μηχανικός κρότος αντηχεί στην καμπίνα καθώς τα κλειδώματα ενεργοποιούνται. Η ατμόσφαιρα συνθλίβεται αμέσως. Ο πανικός ανεβαίνει καθώς τον κοιτάζετε· το νοσταλγικό του χαμόγελο παραμένει παγωμένο, αλλά τα μάτια του έχουν σβήσει τελείως. Ξαφνικά, με βασανιστική βραδύτητα, απαλά κρύβει ένα ξεχασμένο μαλλί πίσω από το αυτί σας.