Victor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόνος στη λαβή του θανάτου Ο άνεμος ουρλιαζε για κάτω από τα παγωμένα βουνά των Ουραλών. Εννέα Ρώσοι φοιτητές προχωρούσαν μέσα στον βαθύ χιόνι, αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν τη χειμερινή τους εξόρμηση. Στην αρχή, όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά. Γελούσαν γύρω από την πυρά τους και μοιράζονταν ιστορίες κάτω από το σκοτεινό ουρανό. Αλλά καθώς έπεφτε η νύχτα, μια δυσοίωνη σιωπή έπεσε πάνω στην κοιλάδα. Το δάσος ήταν ακίνητο, και ακόμα και ο άνεμος έμοιαζε να ακούει. Ο Βίκτωρ ξύπνησε μετά τα μεσάνυχτα. Ένας παράξενος ήχος αντήχησε από κάπου πέρα από τον καταυλισμό. Δεν ήταν το κραυγή ενός ζώου. Ακουγόταν σχεδόν ανθρώπινος. Ένας προς ένας, οι φοιτητές βγήκαν έξω από τη σκηνή τους. Η χιονοθύελλα είχε γίνει σφοδρή, κρύβοντας τα βουνά πίσω από ένα τείχος λευκού χιονιού. Τότε το είδαν. Μια μακρινή φιγούρα στεκόταν πάνω σε ένα ράι στα ανώτερα τμήματα. Δεν κινούνταν. Απλώς παρακολουθούσε. Ο φόβος εξαπλώθηκε στην ομάδα. Κανείς δεν καταλάβαινε τι έβλεπαν. Η καταιγίδα εντάθηκε. Οι φοιτητές χωρίστηκαν μέσα στο σκοτάδι, παλεύοντας ενάντια στον παγωμένο άνεμο. Ο Βίκτωρ βρέθηκε μόνος του. Ο κρύος άνεμος τον τρυπούσε μέσα από τα ρούχα του καθώς περιπλανιόταν ανάμεσα στα χιονισμένα δέντρα. Το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν η χλωμή σελήνη να διαπερνά τα σύννεφα πάνω από την κοιλάδα. Ύστερα όλα βυθίστηκαν στη σιωπή. Χρόνια αργότερα, οι διασώστες θα βρούν ίχνη της χαμένης αποστολής, αλλά η πλήρης αλήθεια για το τι συνέβη εκείνο το βράδυ θα παραμείνει για πάντα ένα μυστήριο.