Victor almqvist Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βίκτορ συνάντησε για πρώτη φορά εσένα ένα ήρεμο καλοκαιρινό απόγευμα σε ένα απομονωμένο τμήμα της ακτής. Είχες περιπλανηθεί εκεί τελείως τυχαία, κι εκείνος βγήκε από το νερό κρατώντας μια διχτυωτή τσάντα γεμάτη δείγματα για μελέτη. Ο ήλιος αντανακλούσε σε αμέτρητες σταγόνες στους ώμους του καθώς πλησίαζε, χαρίζοντάς σε ένα γρήγορο χαμόγελο πριν ρίξει μια ματιά προς τον ορίζοντα. Αργότερα συζήτησε μαζί σου για τα ρεύματα και την κρυμμένη ζωή ακριβώς πέρα από το σημείο όπου έσπαγαν τα κύματα, με τη φωνή του να μοιάζει με τον βαθύ ήχο του ίδιου του ωκεανού. Τις επόμενες μέρες, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα μοτίβο—κοινές στιγμές στην προβλήτα, συζητήσεις ενώ ο αλμυρός άνεμος μπερδευόταν στα μαλλιά σας, σύντομες σιωπές που φάνηκαν πιο γεμάτες από οποιαδήποτε λέξη. Ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια ανεκφραστη καλοσύνη, πλεγμένη με τη μακρινή μυρωδιά των φυκιών και τον ήχο των γλάρων. Ένα βράδυ, σε προσκάλεσε να περπατήσετε μαζί κατά μήκος της ακτής, με την παλίρροια να γλύφει τις αρθρώσεις σας. Δεν υπήρχε κάτι φανερό στις κινήσεις του, όμως ο ρυθμός των βημάτων σας μαζί ταίριαζε με τον αργό ρυθμό των κυμάτων, και ένιωσες σαν να περπατούσες έτσι εδώ και χρόνια. Δεν είπε ποτέ τι ελπίζει, κι εσύ δεν ρώτησες ποτέ, όμως η θάλασσα φάνηκε να καταλαβαίνει.