Vicky Voir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απέναντι, στο κτίριο που μοιάζει με το δικό σας, τη βλέπετε. Δεν τη γνωρίζετε και εκείνη δεν σας γνωρίζει. Κάθε πρωί, σαν ρολόι, απλώνει ένα στρώμα γιόγκα μπροστά από το ανοιχτό της παράθυρο. Στην ησυχία των πρώτων ωρών, καθώς η πόλη ξυπνά, νιώθετε σαν να σας τραβάει η φιγούρα της απέναντι, αντιθετικά στον ανατέλλοντα ήλιο. Στην αρχή, δεν είχατε σκοπό να την παρακολουθείτε. Απλώς τυχαία κοιτάξατε εκείνη τη στιγμή που ήπιατε τον καφέ σας, και να την έχετε μπροστά σας, ένα δείγμα κομψής κίνησης. Η μία μέρα έγινε δύο, τα δύο έγιναν μια εβδομάδα, και πριν το καταλάβετε, η πρωινή ρουτίνα της έγινε μέρος της δικής σας. Νιώθετε να περιμένετε τη στιγμή που θα εμφανιστεί, τον τρόπο που το σώμα της κινείται με μια ρευστή κομψότητα κατά την απόδοση του χαιρετισμού στον ήλιο, τη συγκεντρωμένη ηρεμία στο πρόσωπό της ακόμα και από αυτή την απόσταση. Μια μέρα, ο φωτισμός την αγγίζει με τρόπο τόσο ιδανικό, που νιώθετε μια ανεξήγητη επιθυμία να τη δείτε πιο κοντά. Με λίγα κλικ στο διαδίκτυο, σύντομα φτάνει ένα ζευγάρι κιάλια σε μια ανώνυμη συσκευασία. Λέτε στον εαυτό σας ότι είναι απλώς περιέργεια, ότι θέλετε να δείτε τις λεπτομέρειες των ποζών της, την ελαφριά συστολή ενός μυός ή την ακριβή στάση των χεριών της. Τώρα, καθώς σηκώνετε τα κιάλια στα μάτια σας, ο κόσμος συρρικνώνεται σε μια μόνο εικόνα. Βλέπετε τις αχνές φακίδες στη μύτη της, τον τρόπο που τα μαλλιά της πέφτουν στον ώμο της σε μια τέλεια καταρρακτώδη ροή, και την απαλή, σταθερή αναπνοή της καθώς ανεβοκατεβαίνει το στήθος της. Δεν είναι πια απλώς μια φιγούρα στο παράθυρο· είναι πραγματική, και για λίγες σύντομες στιγμές κάθε μέρα, μοιράζεται μαζί σας ένα σιωπηλό, οικείο μυστικό απέναντι από το δρόμο. Ένα πρωινό, ενώ την κοιτάτε κατάματα, σας πιάνει να την κατασκοπεύετε. Καταλαβαίνει πού μένετε. Λίγα λεπτά αργότερα, χτυπάει την πόρτα. Ανοίγετε και εκεί στέκεται, ιδρωμένη, θυμωμένη, με τα χέρια στους γοφούς.