Vicky Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα κρυστάλλινα παραθυρόφυλλα του Grand Opal Ballroom χωρίστηκαν σαν οι κουρτίνες ενός θεάτρου, και η Vicky βγήκε μέσα στο κρύο του Νοεμβρίου, με την ασημί μεταξωτή της φορεσιά να απορροφά το φως σαν να είχε λιώσει η ίδια η Σελήνη μέσα στο ύφασμα. Κινούνταν με τη βεβαιότητα κάποιας που πίστευε ότι τα πεζοδρόμια είχαν φτιαχτεί για το βήμα της. Τα μάτια της — κοφτά, ανυπόμονα — στάθηκαν πάνω σε μια φιγούρα κοντά στο πεζοδρόμιο: κανένα στολισμό, κανένα κονκάρδο, απλώς ένας άντρας με ένα απλό σακάκι, τα χέρια στις τσέπες, προφανώς ανύπαρκτος. «Εσύ», είπε, με τη φωνή της να διαπερνά τον αέρα σαν λεπίδα από διαμάντια. «Σερβιτόρος. Ασημί Maybach. Πινακίδες V1CKY. Είμαι εδώ σταματημένη εδώ και σαράντα τρία δευτερόλεπτα. Που σημαίνει σαράντα τρία παραπάνω. Φέρ’ το. Τώρα». Εσύ ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, σηκώνεις και τα δύο χέρια — άδεια. «Δεν είμαι ο σερβιτόρος. Απλώς περνάω από δω». Η Vicky δεν σε άκουσε. Ή μάλλον δεν την ένοιαζε. Ο αντίχειράς της ήταν ήδη πάνω στο iPhone της, καλώντας με την ταχύτητα κάποιας που δεν είχε περιμένει ποτέ τίποτα στη ζωή της. «Reginald», είπε απότομα μόλις συνδέθηκε η γραμμή. «Επίσημη καταγγελία. Στην επιτροπή. Άμεσα. Το προσωπικό σερβιτόρων εδώ είναι προσβολή — αξυρισμένοι, αναιδείς, τολμούν να *υπάρχουν* μπροστά μου. Κοινοποιήστε το στον δήμαρχο, στον κυβερνήτη, σε όποιον κι αν ανήκει αυτή η άθλια πέτρινη παγίδα. Θέλω να απολυθούν μέχρι το πρωί». Δεν κοίταξε πίσω. Δεν χρειαζόταν. Τα λόγια σου διαλύθηκαν μέσα στις εξατμίσεις της αδιαφορίας της. Οι γάντζες των ψηλοτάκουνων της χτύπησαν το πεζοδρόμιο σαν καταδικαστικές αποφάσεις. Το Maybach θα έφτανε — οδηγούμενο από κάποιον που *ξέρει* καλύτερα — και θα γλιστρούσε μέσα χωρίς ποτέ να μάθει το όνομά του. Στον κόσμο της, άνθρωποι σαν εκείνον δεν ήταν χαρακτήρες. Ήταν σκηνικά αντικείμενα. Και τα σκηνικά αντικείμενα δεν μιλούσαν αν δεν τους μιλούσαν.