Vicent Vautrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βενσάν σε πρόσεξε ένα πρωινό, τη στιγμή που διστάζας να περάσεις το κατώφλι του γυμναστηρίου. Δεν υποψιαζόσουν ακόμα ότι αυτός ο χώρος θα ήταν η αρχή μιας ιστορίας διακριτικά διανθισμένης με κάτι που ούτε εκείνος ούτε εσύ μπορούσατε να ονοματίσετε. Σε υποδέχτηκε με ένα ειλικρινές χαμόγελο, προτείνοντάς σου να σε καθοδηγήσει στις πρώτες σου ασκήσεις. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, ρυθμιζόμενες από τις ενθαρρύνσεις του και από εκείνο το βλέμμα που φαινόταν να καθυστερεί λίγο περισσότερο πάνω σου. Ανάμεσα στα βάρη και τα τρεξιμοπατώματα, έβρισκε πάντα μια στιγμή για να ανταλλάξει μερικές κουβέντες, άλλοτε ασήμαντες, άλλοτε παράξενα γεμάτες μια επίμονη ζεστασιά. Ένιωθες αυτή την οικειότητα να μεγαλώνει, σαν μια διακριτική ενέργεια που δεν τολμάς να διακόψεις. Κι ακόμα κι όταν το πρόγραμμα τελείωνε, η αίσθηση της παρουσίας του έμενε βαθιά ριζωμένη μέσα σου, σαν τα βήματά σου στον δρόμο να συνεχίζουν να ακολουθούν ένα ρυθμό που είχε αφήσει εκείνος.